Internationale vieringen in multicultureel Lelystad

Samen vieren doet integreren
Mensen met buitenlandse ‘roots’ zich thuis laten voelen in de parochie. In de vieringen rekening houden met hun tradities, rituelen en liederen, hoe doe je dat? Deze vraag hield het parochiebestuur van de voormalige Pax Christi parochie in Lelystad, nu geloofsgemeenschap van de Norbertusparochie, ruim 10 jaar geleden bezig. De parochie kent namelijk sinds jaar en dag gelovigen uit circa 30 verschillende landen. De gedachte was: “Het moet toch mogelijk zijn om het Rooms Katholieke geloof dat we samen delen ook samen te vieren en te beleven. We wonen in dezelfde stad, de kinderen gaan naar dezelfde school, waarom dan ook niet samen te vieren in plaats van elke zondag apart samen te komen in verschillende kerken. Niet de gang naar de migrantenkerken bevorderen, daar waren er immers genoeg van. Maar inzetten op integratie.
Gemis van herkenbaarheid en gevoel van erbij horen
Met die gedachte ging het parochiebestuur in gesprek met vertegenwoordigers van de gelovigen met een migratieachtergrond. Al snel werd duidelijk dat er onder deze groep mensen, onder andere afkomstig uit Indonesië, de Filipijnen, Polen, Vietnam, Afrika, Suriname en de Antillen behoefte was aan meer herkenbaarheid en eigenheid in de vieringen. Een Mariaprocessie of een offerandeprocessie, collecte in natura, liederen, gebeden en natuurlijk muziek uit het moederland werden gemist. Daardoor ontbrak bij hen het liturgische thuisgevoel. Maar ook de betrokkenheid bij de geloofsgemeenschap, het gevoel van erbij horen liet te wensen over.
Samen vieren doet integreren
Om hier verandering in te brengen werden handen ineen geslagen in een werkgroep en de eerste internationale viering werd geboren. Mensen van allerlei nationaliteiten vierden samen het geloof. Dat er in een behoefte werd voorzien bleek wel uit het feit dat de kerk vol zat. Iedereen was enthousiast. Alle aanwezigen ervaarden het als een verrijking. Dit gold ook voor de nuchtere Hollanders. Betrokkenheid, een intense geloofsbeleving, sommige gelovigen durfden zelfs het woord ‘Godservaring’ in de mond te nemen, zo sterk voelden zij de ervaring met het goddelijke. Hand in hand het Onze Vader bidden, elkaar oprecht de vrede toewensen, de harten van de aanwezigen werden geraakt en geopend. Er gebeurde iets met hen, men kwam als het ware ‘los’. Het geloof werd letterlijk gevoeld en beleefd. En na de viering werd er onder het genot van een kop koffie of thee met uitgebreide internationale hapjes nagepraat. Iedereen was positief en enthousiast en men leerde elkaar wat beter kennen. Na dit succes besloot men om drie keer per jaar een internationale viering te organiseren.
Doordat de integratie langzaam maar zeker steeds meer gestalte kreeg en men daardoor meer betrokken raakte op elkaar ontstond het idee om ook de Vastenactie te koppelen aan projecten uit landen van parochianen met een migratieachtergrond. Dit versterkte nog meer de binding met elkaar en met het moederland van parochianen en leidde tot zeer succesvolle vastenacties.
Tegenwoordig wordt er halfjaarlijks een viering georganiseerd. Per keer worden drie landen gekozen die hun inbreng leveren. Soms gaat er een priester uit één van de migratielanden voor omdat deze beschikbaar is. Daar waar mogelijk dragen de gelovigen de kleurrijke kleding uit hun moederland, hun zogenaamde ‘klederdracht’. Inmiddels is er ook een multicultureel gelegenheidskoor voor deze vieringen ontstaan vooral uit leden van ad hoc ‘landenkoortjes’.

Gemêleerd gezelschap
Mooi is het om te horen hoe gelovigen uit migratielanden hun plek hebben gevonden in de geloofsgemeenschap. Ze maken deel uit van diverse werkgroepen en zij nemen deel aan het jaarlijkse ‘herbronningsprogramma.’ Dit is een programma waarbij cursussen en impulsavonden worden aangeboden, waar mensen deel kunnen nemen aan gespreksgroepen, waarin diverse thema’s vanuit de liturgie, de diaconie, de catechese en de opbouw aan bod komen.
Geslaagd
Nu 10 jaar later kan gezegd worden dat de integratie is geslaagd. Parochianen zien elkaar niet meer als vreemden of als mensen van buiten. Er is respect voor elkaar, de contacten worden als waardevol ervaren. De geloofsgemeenschap is een hechte groep van mensen geworden waar veel kan en waar veel mogelijk is. Men ziet naar elkaar om en waar nodig is er zorg voor elkaar. De basis van dit alles is volgens de werkgroep leden: ’Hoe kun je mensen raken?.’
In oktober 2018 werd het 10 jarig jubileum gevierd. Handhaving van de Internationale vieringen en de integratie bevorderen voor nieuwe parochianen blijven doelen voor de toekomst omdat de geloofsgemeenschap, de kerk ook in beweging blijft. De geloofsgemeenschap ervaart de vieringen en integratie van gelovigen als een lichtpunt voor de toekomst van de parochie.
Een belangrijk aspect wat in deze zeker in positieve zin heeft meegespeeld is het feit dat Lelystad een stad is waar mensen naar toe zijn getrokken om te wonen en te werken. Veel inwoners zijn ‘allochtoon’ omdat ze uit allerlei verschillende provincies van Nederland komen. Weinigen zijn hier autochtoon. Misschien werkt het concept van de internationale vieringen daarom wel zo goed omdat bijna niemand zijn ‘roots’ in Lelystad zelf heeft. Dit is wel een pré geweest om het project te laten slagen.
Een werkgroep lid vertelt: “Laatst zaten we samen aan tafel en werden er zuurkoolrecepten uitgewisseld. Verschillende recepten passeerden de revue. Van Friesland tot Limburg. Allemaal waren ze anders. Zo is het ook met de parochianen. De parochianen van Lelystad komen uit het gehele land en erbuiten.”
De werkgroep is blij met wat ze heeft bereikt, mensen voelen zich hier thuis, ze delen hun geloof en ze hopen nog vele jaren op deze voet verder te gaan.

Internationale vieringen (Website)
Mensen met buitenlandse ‘roots’ zich thuis laten voelen in de parochie. De Pax Christigeloofsgemeenschap van de Norbertusparochie, is hier ruim 10 jaar geleden mee begonnen. Het betreft gelovigen uit circa 30 verschillende landen. Na gesprekken met vertegenwoordigers van deze groepen gelovigen ontstond de internationale viering. Samen vieren, het liefst in klederdracht, met een gelegenheidskoor, met als doel integratie, het is een groot succes geworden. De vieringen zijn een verrijking voor de kerkgangers. Mensen worden geraakt, er ontstaat een gemeenschappelijke basis. Parochianen zien elkaar niet meer als vreemden of als mensen van buiten. Ze voelen zich thuis. Samen vieren doet integreren.

Werkgroep internationale vieringen

Morgen is vandaag

Bezinningsdagen voor het pastoraal team

Een nieuw team.

Sinds enige jaren werken de parochies H. Christoffel, H. Norbertus en H. Thomas à Kempis samen en delen zij één pastoraal team. In het afgelopen jaar is de bezetting van dat pastoraal team gewijzigd. Gelukkig zijn een aantal vertrouwde gezichten gebleven, maar feitelijk is er toch een nieuw pastoraal team aangetreden. Dat nieuwe team behartigt de dagelijkse pastorale zorg voor de geloofsgemeenschappen. Maar zij staan ook voor de uitdaging om vooruit te kijken naar het pastoraat van de toekomst.

Bezinning
Als je wilt nadenken over de toekomst, helpt het om de dagelijkse beslommeringen in het hier en nu even achter je te kunnen laten. Het pastoraal team is daarom van 12 t/m 15 mei jl. naar Egmond-Binnen getrokken en te gast geweest bij de Benedictijner monniken van de Adelbert-abdij. Op die plek hebben we de rust en de ruimte gevonden om ons te bezinnen op de uitdagingen die in de nabije toekomst op ons af komen. Het is ook een mooie gelegenheid geweest om elkaar beter te leren kennen en een hechter team te worden. René Grotenhuis, theoloog en als onderzoeker verbonden aan de Universiteit Utrecht, heeft ons begeleid tijdens deze bezinningsdagen.

Morgen is vandaag
Stelt u zich eens voor dat het 2029 is, dus over 10 jaar. Wat zou er dan anders zijn dan nu? Best een lastige vraag, nietwaar. Wij hebben op twee manieren naar antwoorden gezocht:
Eerst hebben we gezocht naar pastorale zaken die wij in het hier en nu belangrijk genoeg vinden om door te laten gaan in de toekomst.
Daarna hebben wij ons afgevraagd, welke van die zaken te realiseren zijn als we uitgaan van de middelen die ons over 10 jaar ter beschikking staan.
De antwoorden op de vraag naar morgen vinden wij dus in de situatie van vandaag. Wij laten u graag delen in onze bevindingen.

Pastorale hoofdzaken
In de katholieke traditie zijn geloof, hoop en liefde de kernwaarden voor ons kerkelijke bestaan. Met deze drie christelijke waarden in onze gedachten kiezen wij voor de volgende zaken:
Samen Eucharistie vieren
Elkaar ontmoeten in het geloofsgesprek
Pastorale nabijheid aan wie dat nodig heeft
De nieuwe generatie aanspreken
Aandacht voor roepingen
De traditie vertalen naar het hier en nu
Leerling zijn en leerling worden
Deze pastorale zaken zijn in onze ogen belangrijk genoeg om er vandaag aan te werken en om die met ons mee te dragen naar onze toekomst.

Zo lang als de polsstok
In het huidige pastoraal team mogen we rekenen op de inzet van 3 priesters, 3 diakens en 1 pastoraal medewerkster. Over 10 jaar zal dat anders zijn. Voor 2029 rekenen wij met een beschikbaarheid van 1 priester en 1 diaken en dat heeft gevolgen. Zelfs pastores kunnen niet verder springen dan hun polsstok lang is. En dus is het belangrijk om goed na te denken over de organisatie van het pastorale werk. Het zal nodig zijn om pastorale taken zoveel mogelijk uit te voeren op het niveau van de parochie of zelfs van de 3 parochies tezamen. Dit zal uiteindelijk ook merkbaar zijn voor de parochiebesturen en voor de vrijwilligers in de afzonderlijke gemeenschappen.
Het perspectief
Hoe anno 2029 de situatie zal zijn in de geloofsgemeenschappen van de 3 parochies laat zich niet of nauwelijks voorspellen. Veel zal afhangen van de vitaliteit die tegen die tijd in een geloofsgemeenschap kan worden opgebracht. Het pastoraal team wil niet tornen aan het voortbestaan van welke gemeenschap dan ook. Integendeel, graag blijven wij binnen onze mogelijkheden de gemeenschappen ondersteunen bij het goede werk. De weg naar de toekomst gaan wij samen, opdat de katholieke presentie in de samenleving ook over 10 jaar zichtbaar, hoorbaar en vruchtbaar zal zijn.

Vervolg
Onze begeleider René Grotenhuis maakt nu eerst een gedetailleerd verslag van de bezinningsdagen. Op basis van zijn rapportage werken wij onze pastorale toekomstvisie verder uit in een document. Dit document bespreken wij met de parochiebesturen in het drie-besturen overleg. Na de zomer zullen wij onze uitgewerkte pastorale toekomstvisie graag delen met alle parochianen.

Namens het pastoraal team,
pastoor Ton Huitink

Bericht van Willem Klaver

Beste Parochianen,

Ik wil jullie bij deze van harte een Zalig Pasen toewensen.
Moge de Liefde altijd sterker zijn dan haat, geweld en zelfs de dood.

Op Tweede Paasdag verhuis ik naar een stadsparochie [Saint John the Evangelist-Our Lady of Mount Carmel]
in the City of White Plains, de hoofdstad van de Regio Westchester.
Het is met de trein slechts 35 minuten vanaf Grand Central in Manhattan, New York City.

Kardinaal Dolan heeft de parochie toebedeeld voor overname door Mill Hill en dus zal ik samen met twee andere Mill Hillers op de pastorie komen te wonen plus een inwonende Hospital Chaplain. Het is een parochie met twee kerken die op loop afstand van elkaar liggen en drie jaar geleden tot een parochie zijn gefuseerd. De parochie gemeenschap is nogal gemengd en bestaat voor een groot deel uit Latino’s, Haitianen en Ierse/Italiaanse katholieken. De vieringen worden er gevierd in het Engels, Spaans en Creools. De parochie is gelegen downtown White Plains met 58.000 inwoners. White Plains is een financieel centrum buiten Manhattan met bijna een millioen werkenden en zo staat er onder meer het Amerikaans hoofdkwartier van Heineken.

Het wordt voor mij een nieuwe missionaire uitdaging, ook als eerstverantwoordelijke in de parochie. Ik hoop mee te werken aan de opbouw van een parochie gemeenschap waar iedereen welkom is en zich thuis kan voelen. In een diep verdeelde samenleving heeft de Kerk een grote verantwoordelijkheid om mensen bijeen te brengen in de Liefde van God met oog voor elkaar, in het bijzonder de zwakkeren, armen,
ongedocumenteerde immigranten en vluchtelingen.

Mijn nieuw woon- en postadres is bij het secretariaat van Pax Christi bekend:

Bij deze vraag ik om Uw oprechte steun door middel van gebed. Alvast hartelijk dank hiervoor!
Ik hoop mijn Groene Kaart eerdaags te ontvangen zodat ik in juni naar Nederland kan komen om familie en vrienden en m.n. mijn moeder op te zoeken die op 13 mei al 92 jaar wordt.

Ik wens U allen fijne en gezegende Paasdagen. Felices Pascuas! Happy Easter!

Willem

Groet van de aartsbisschop

Een groet van de aartsbisschop aan alle gelovigen in het Aartsbisdom Utrecht bij het begin van het Paastriduum 2019

Utrecht, Witte Donderdag 2019

Broeders en zusters in Christus Jezus onze Heer,

In Nederland bevinden wij ons nu in het Rembrandtjaar;in 2019 is het 350 jaar geleden dat Rembrandt van Rijn is gestorven. Tot ver over onze eigen grenzen heen is hij bekend en wordt zijn werk bewonderd. Een van zijn mooiste schilderijen is voor mij De Emmaüsgangers, dat hij in 1648 heeft gemaakt. Hierop is het moment afgebeeld waarop de Emmaüsgangers Jezus, de Verrezen Heer, herkennen: wanneer Hij aan tafel het brood voor hen breekt.

Als Aartsbisdom Utrecht gaan wij vanaf de eerste zondag van de Advent 2019 ook een bijzonder jaar in: een Jaar van de Eucharistie. Hierdoor beogen mijn hulpbisschoppen, vicarissen en ik te bereiken dat dit sacrament van de blijvende aanwezigheid van onze Heer Jezus Christus midden onder ons steeds meer (of wellicht opnieuw) een centrale plek in het hart van ons geloofsleven gaat innemen. Binnenkort zal ik hierover een pastorale brief doen uitgaan.

Op Witte Donderdag heeft de Heer tijdens het Laatste Avondmaal de Eucharistie ingesteld. Hierdoor wordt zijn op Goede Vrijdag eens en voor altijd volbrachte offer op het kruis voor ons tegenwoordig gesteld.

Twee van de leerlingen – diep ontgoocheld na Jezus’ kruisdood van Jeruzalem op weg naar Emmaüs – herkenden de verrezen Heer toen Hij voor hen het brood brak (Lucas 24, 13-35). In de Eucharistie blijft de Heer dat via de priester voor ons doen, opdat wij Hem zelf ontvangen. Als beeld voor het Jaar van de Eucharistie is daarom gekozen voor genoemd schilderij De Emmaüsgangers van Rembrandt (Parijs, Musée du Louvre). Hieronder treft u het aan.

Hier spreek ik de hoop uit dat het komende Jaar van de Eucharistie eraan mag bijdragen dat we minstens elke zondag in het sacrament van de Eucharistie het voedsel zoeken dat we nodig hebben om Hem na te volgen op weg naar Gods eeuwig Koninkrijk.

Graag wens ik u – mede namens mijn hulpbisschoppen en vicarissen – alvast van harte een Zalig Pasen en de overvloedige zegen van de Verrezen Heer.

+ Willem Jacobus kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht H

Twee koren uit Dronten

Twee koren uit Dronten geven een gezamenlijk concert !!

Op zaterdag 13 april 2019 geven het Christelijk gemengd koor “Vergaard uit alle streken” en het “Christelijk Mannenkoor Dronten” samen een passieconcert en voeren het Paasoratorium van Johan Bredewout en Hans de Ruiter uit. Het concert vind plaats in het Kerkcentrum “De Ark”, De Oost 54, 8251 CV Dronten. Het thema van het oratorium is: Van Liefde Ongekend

Deze titel is ontleend aan het bekende Engelse lied “My song is love unknown”.” van Samuel Crossman (1664). De vertaling hiervan heeft een centrale plaats in het werk. De gesproken gedeelten zijn bewerkingen van teksten uit het Marcus-evangelie en worden afgewisseld door gezongen commentaren en overwegingen. Het oratorium “Van Liefde Ongekend” bestaat uit twee delen: De cantate “Lam Gods” en de cantate “Christus is Waarlijk Opgestaan”. Het is een boodschap van overwinning op het kwaad en van hoop op een glorieuze toekomst met onze Heer.

De evangelist Marcus geeft in deze oratorium het lijden en opstanding van de Heer Jezus Christus weer. Zo worden de toehoorders gegrepen door de ernst en betekenis van dit gebeuren, en bovenal door de grenzeloze liefde van Jezus voor zijn volgelingen, de mensenmassa en zelfs voor zijn grootste vijanden.

Aan dit concert wordt medewerking verleent door Jaap Werkman; Lector (spreekstem) de  trompettisten Eddie Schraa, Adriaan Geschiere en Robin Schraa, (slagwerk) Martin Schraa, en door de vaste begeleiders van het Christelijk gemengd koor VUAS en het CMD: Niek Vedelaar; piano, en Gert van der Weijde; orgel.

Het geheel wordt omlijst door het strijkensemble “Rensink Consort”.

De algehele leiding is in handen van dirigent Peter Speek.

Het concert begint om 20.00 uur en de zaal is open om 19:30 uur.

De toegang is gratis.

Aan het eind van het concert is er een collecte ter bestrijding van de onkosten.

Noot voor de redactie:

De informatie wordt u toegezonden voor het Christelijk gemengd koor VUAS en CMD passieconcert. (Opmaak in TNR 11)

Mocht u nadere informatie wensen over het Christelijk gemengd koor VUAS en CMD of dit concert, dan wel een vermelding plaatsen, dan kunt u onderstaand email adres daartoe gebruiken van het:

U wordt van harte uitgenodigd om het concert bij te wonen en tot het raadplegen van de http://www.cmkdronten.nl/

Met vriendelijke groet

het Christelijk gemengd koor VUAS  en het CMD

t Dronten geven een gezamenlijk concert !!

Op zaterdag 13 april 2019 geven het Christelijk gemengd koor “Vergaard uit alle streken” en het “Christelijk Mannenkoor Dronten” samen een passieconcert en voeren het Paasoratorium van Johan Bredewout en Hans de Ruiter uit. Het concert vind plaats in het Kerkcentrum “De Ark”, De Oost 54, 8251 CV Dronten. Het thema van het oratorium is: Van Liefde Ongekend

Deze titel is ontleend aan het bekende Engelse lied “My song is love unknown”.” van Samuel Crossman (1664). De vertaling hiervan heeft een centrale plaats in het werk. De gesproken gedeelten zijn bewerkingen van teksten uit het Marcus-evangelie en worden afgewisseld door gezongen commentaren en overwegingen. Het oratorium “Van Liefde Ongekend” bestaat uit twee delen: De cantate “Lam Gods” en de cantate “Christus is Waarlijk Opgestaan”. Het is een boodschap van overwinning op het kwaad en van hoop op een glorieuze toekomst met onze Heer.

De evangelist Marcus geeft in deze oratorium het lijden en opstanding van de Heer Jezus Christus weer. Zo worden de toehoorders gegrepen door de ernst en betekenis van dit gebeuren, en bovenal door de grenzeloze liefde van Jezus voor zijn volgelingen, de mensenmassa en zelfs voor zijn grootste vijanden.

Aan dit concert wordt medewerking verleent door Jaap Werkman; Lector (spreekstem) de  trompettisten Eddie Schraa, Adriaan Geschiere en Robin Schraa, (slagwerk) Martin Schraa, en door de vaste begeleiders van het Christelijk gemengd koor VUAS en het CMD: Niek Vedelaar; piano, en Gert van der Weijde; orgel.

Het geheel wordt omlijst door het strijkensemble “Rensink Consort”.

De algehele leiding is in handen van dirigent Peter Speek.

Het concert begint om 20.00 uur en de zaal is open om 19:30 uur.

De toegang is gratis.

Aan het eind van het concert is er een collecte ter bestrijding van de onkosten.

Noot voor de redactie:

De informatie wordt u toegezonden voor het Christelijk gemengd koor VUAS en CMD passieconcert. (Opmaak in TNR 11)

Mocht u nadere informatie wensen over het Christelijk gemengd koor VUAS en CMD of dit concert, dan wel een vermelding plaatsen, dan kunt u onderstaand email adres daartoe gebruiken van het:

U wordt van harte uitgenodigd om het concert bij te wonen en tot het raadplegen van de site

http://www.cmkdronten.nl/

Met vriendelijke groet

het Christelijk gemengd koor VUAS  en het CMD

Paastriduüm

Door er voor een eerste keer of misschien opnieuw over te lezen, kan het geloof en de beleving van de dagen zich verdiepen …

Uitleg over het Paastriduüm? http://paastriduum.nl/
De website heeft prachtige afbeeldingen en een uitleg bij de verschillende dagen. Samuel Advies heeft er een uitleg voor kinderen bij geplaatst. Ook kan men via de link een digitale versie van de paasfolder ‘Gods liefde ontvouwt zich’ ontvangen om zelf uit te printen.

Tevens is er nog een klein aantal gedrukte exemplaren van voornoemde folder via ons verkrijgbaar.
Tot 100 exemplaren per besteller, maar op is op (voor de tekst en afbeeldingen van de folder, klik hier).
Mail naar: info@rk-alphacentrum.nl

Geschenkje 1e Communicantjes
Ook dit jaar is voor de nieuwe 1e communicantjes de mooie dvd van Fatima verkrijgbaar. Klik hier voor meer info. Hoge kortingen bij grote bestellingen.

Nieuw boek ‘Wat zag Jezus vanaf het kruis?’

Voor een diepere beleving van de lijdensweek en Pasen.                   

Voorkant boek.jpg

Meer lezen of bestellen – 7,50 euro? Klik hier.
We wensen u een gezegende voortzetting van de Veertigdagentijd.
Met vriendelijke groet,
Helen Opstal
Jeroen Smith pr.

Katholiek Alpha Centrum

www.rk-alphacentrum.nl  www.hoevindjeGod.nl

‘De ongemakkelijke Waarheid’

Brief voor de Veertigdagentijd 2019
Willem Jacobus kardinaal Eijk, aartsbisschop van Utrecht

Broeders en zusters in Christus Jezus onze Heer,

De Veertigdagentijd die vandaag met Aswoensdag is begonnen, is een tijd van vasten en verstilling. Door in deze periode op allerlei terreinen minder te consumeren en door het lawaai des levens te vermijden, ontstaat er ruimte. Daarmee is de Veertigdagentijd wel te vergelijken met een vakantie. Het woord ‘vakantie’ is immers verwant aan het Latijnse vacare (vrij zijn) en dat wordt in de christelijke traditie veelal verbonden met God: vacare Deo, vrij zijn voor God. De vakantie dus als vrije ruimte, waarin we ons openstellen en innerlijk vrij maken voor de ontmoeting met God. En dat nu is precies waarvoor de Veertigdagentijd dient.

Als ‘sterke tijd’ biedt de Veertigdagentijd in de aanloop naar het hoogfeest van Pasen diverse mogelijkheden om te werken aan onze band met Christus: via vasten, bidden en het geven van aalmoezen. Dat is belangrijk, want onze band met Christus staat tegenwoordig onder grote druk. Zo kent onze hectische samenleving een schier eindeloze stroom afleidingen, vooral door de sociale media, waardoor we vaak bezig zijn met gebeurtenissen buiten ons en aan ons innerlijk leven te weinig toekomen. Daarnaast is het geloof steeds minder aanwezig in het publieke domein. Toch blijft Christus ook in deze moeilijke omstandigheden steeds een beroep op ons doen. Hij laat ons niet met rust. Christus is de ongemakkelijke Waarheid, die onze zogenaamde zekerheden bevraagt. Hij daagt ons voortdurend uit om niet de puur menselijke maat te hanteren, maar Zijn voorbeeld na te volgen. Hij zegt over Zichzelf: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Niemand komt tot de Vader tenzij door Mij” (Joh. 14,6). In de Evangelies komen we herhaaldelijk passages tegen waarin Christus de lat anders en vaak hoger legt dan men tot dan toe gewend was. Maar Hij geeft ook de kracht om in Zijn voetsporen te treden. Sterker nog: Hij is die kracht in eigen Persoon. Daarom moeten we onszelf opzij durven zetten waardoor Jezus in ons een steeds grotere ruimte en vrijheid kan vinden om in ons innerlijk aanwezig en werkzaam te zijn. Dat bedoelt Johannes de Doper als hij zegt: “Hij moet groter worden maar ik kleiner” (Joh. 3,30). Of zoals Paulus het zegt in zijn Brief aan de Galaten: “Ikzelf leef niet meer, Christus is het die leeft in mij” (Gal. 2,20). Dat is in deze individualistische tijd, waarin maar al te vaak de eigen persoonlijkheid wordt gevierd en bewierookt, een atypische en niet altijd even welkome boodschap.

Om Christus na te volgen is het wel nodig innerlijk een levende relatie met Hem te onderhouden. Daartoe is naast het vieren van de Eucharistie, waardoor we Hem onder de gedaanten van brood en wijn in ons innerlijk ontmoeten en ontvangen, het gebed in de “binnenkamer” (Mat. 6,6; het Evangelie van Aswoensdag) van levensbelang. De binnenkamer is een beeld van ons innerlijk leven. Juist de verstilde Veertigdagentijd

kan ons helpen de rijkdom van het gebedsleven te (her)ontdekken. Dat vraagt inspanning en geduld. Wie bidt, komt er namelijk al snel achter dat God geen automatiek is. De oplossingen voor je problemen en de antwoorden op je vragen liggen niet voorverwarmd achter glazen deurtjes die opengaan na een gebed. Het is geen ‘eten uit de muur’. Een gebedsleven is méér dan de Heer om hulp vragen, al zijn zulke gebeden zeker belangrijk. Paus Franciscus zegt over het gebed: “Het is op de eerste plaats dialoog, een persoonlijke relatie met God. De mens is geschapen als een wezen in persoonlijke verhouding tot God die zijn volledige verwerkelijking slechts vindt in de ontmoeting met zijn Schepper. De weg van het leven loopt naar de definitieve ontmoeting met de Heer” (Algemene audiëntie 15 november 2017).

Christus zou je tijdlijn moeten zijn, met Hem zou je voortdurend biddend in contact moeten staan. Hem zou je steeds statusupdates moeten sturen – innerlijke berichten over wat je bezighoudt. En anders dan bij sociale media hoef je je niet beter en succesvoller voor te doen dan je bent. Naast je hoogtepunten die je in dankbaarheid met Hem kunt delen, kun je bij Hem óók terecht met je dieptepunten. Met Hem kun je je hele leven delen. En je kunt Zijn leven overwegen in het bidden van de rozenkrans. Maar ook stil zijn is gebed – comfortabele stilte zoals die tussen goede vrienden bestaat. Paus Franciscus zegt daarover tijdens diezelfde audiëntie: “Bidden is, zoals elke ware dialoog, ook altijd: stil kunnen zijn – dialogen kennen momenten van stilte – in stilte bij Jezus zijn. … De Evangelies tonen ons Jezus die zich op afgelegen plaatsen terugtrekt om te bidden. Wanneer de leerlingen die innige verhouding van Jezus met de Vader zien, voelen ze het verlangen om daaraan deel te kunnen hebben en vragen Hem: ‘Heer, leer ons bidden’ (Luc. 11,1).”

Het antwoord van Christus op die vraag is het gebed dat Hij in het Evangelie aan Zijn leerlingen en dus ook aan ons gegeven heeft en dat we nog altijd bidden: het Onze Vader – niet voor niets het Gebed des Heren genoemd. Ook Christus ging in dialoog met Zijn Vader, daarbij steeds op zoek naar het antwoord op de vraag hoe Hij zich kon laten leiden door de wil van Zijn Vader. En Hij bleef bidden tot het einde toe: op eenzame plaatsen, waar Hij de stilte zocht die voor het innerlijk gebed nodig is, in de Hof van Olijven en tijdens Zijn laatste uren aan het Kruis.

Paus Benedictus XVI hield in 2011-2012 een reeks catecheses over het gebed. In één van deze catecheses (30 november 2011) vroeg hij zich af: “Als we Jezus’ gebed van nabij bekijken, moet in ons een vraag opkomen: en ik, hoe bid ik? Hoe bidden wij? Hoeveel tijd besteed ik aan mijn relatie met God?” De paus wees vervolgens op het belang van het biddend lezen van de Heilige Schrift, de lectio divina. “Luisteren, mediteren, de stilte bewaren tegenover de Heer die spreekt, is een kunst die men leert door ze standvastig te beoefenen.”

En ook dan kan iemand periodes doormaken waarin het gebed vruchteloos schijnt. De woorden klinken dor en lijken niemand te bereiken. Zelfs de heilige Moeder Teresa worstelde jarenlang hiermee. Op de vraag “Waar vond moeder Teresa de kracht en het doorzettingsvermogen om zichzelf volkomen te wijden aan het dienen van anderen?,” antwoordde paus Johannes Paulus II in een toespraak op 20 oktober 2003 tot de pelgrims die voor haar zaligverklaring naar Rome waren gekomen: “Zij vond het in gebed en in de stille beschouwing van Jezus Christus, zijn Heilig Hart.” De postulator, degene die verantwoordelijk was voor haar zaligverklaringsproces, deelde mee dat moeder Teresa gedurende een periode van vijftig jaar gebukt ging onder geloofstwijfels en in haar innerlijk leegheid en duisternis ondervond. Moeder Teresa’s ervaringen leren ons dat het bij het stil innerlijk gebed niet primair om mooie en aangename gevoelens gaat. Als die ontbreken – en dat kan soms gedurende lange tijd het geval zijn – kunnen we wel degelijk een vruchtbaar innerlijk gebedsleven hebben. Geduld en volharding zijn in zulke periodes cruciaal. Door middel van meerdere parabels leert Jezus ons dat we volhardend moeten zijn in het gebed. Als mensen, ondanks al hun feilen, vrienden wegens hun aandringen toch geven wat ze vragen of als ouders verzoeken van hun kinderen inwilligen, “hoeveel te meer zal dan uw Vader in de Hemel de heilige Geest geven aan wie Hem erom vragen” (Luc. 11,13).

De Veertigdagentijd is bij uitstek geschikt om ons ‘voor God vrij te maken’, elke dag de binnenkamer van ons innerlijk leven te zoeken om ons gebedsleven (weer) vrucht te laten dragen tot ver na de Vastentijd. In voor- en tegenspoed, zoals ook paus Benedictus XVI in zijn catechesereeks benadrukte: “Ons bestaan en onze levensweg worden, dat weten we allemaal, dikwijls getekend door moeilijkheden, onbegrip en lijden. In de trouwe relatie met de Heer, in het voortdurende, dagelijkse gebed kunnen ook wij de vertroosting die van God komt, concreet ervaren. Dat versterkt ons geloof omdat ons dit Gods ‘ja’ aan de mens concreet laat ervaren, aan ons, aan mij, in Christus; dat laat ons de trouw van Zijn liefde voelen die gaat tot de gave van Zijn Zoon op het kruis.”

Ik wens u van harte een gezegende Veertigdagentijd toe, waarin u hopelijk de blijvende kracht van het dagelijkse gebed in de stilte van uw binnenkamer mag ervaren.

In gebed verbonden,

Willem Jacobus kardinaal Eijk,
Aartsbisschop van Utrecht
Utrecht, Aswoensdag 6 maart 2019