Teksten ter Bezinning

Als ik dit schrijf, is het zondag 12 januari, een prachtige zonnige dag.

Winter is het tot nu toe niet geweest, herfst des te meer en met een beetje mazzel glijden we geruisloos van de herfst in het voorjaar. Van mij mag het.. ik verheug me nu alweer op… heerlijk, die enorme uitbarsting van kleuren en geuren in de lente.

Vanuit mijn bed heb ik zicht op de sierprunus in onze voortuin. In deze tijd een saaie boom met lange stakerige takken… een puberachtige slungel, die zich geen raad weet met zichzelf. Niet te geloven, dat ze straks, zo ergens eind februari, begin maart, vol nieuw blad zit en zo’n twee maanden later weer staat te pronken met een zee van roze bloemen. Voor korte tijd trouwens, weet ik inmiddels, want mijn sierprunus is niet zo’n “vasthoudend typetje”. Ook die vracht van bloemen laat ze net zo gemakkelijk en snel weer los als ze in de herfst haar fraai gekleurde bladeren liet vallen..

De berk in de achtertuin is heel anders… die neemt voor alles de tijd. Ergens in de nazomer beginnen de eerste blaadjes naar beneden te dwarrelen en duurt doorgaans tot ver na de Kerst – wat zeg ik – tot in het verre voorjaar, voordat hij al zijn bladeren loslaat. Dan is de boom al lang weer prachtig getooid in een fraaie lichtgroene jas van nieuw jong blad – maar ergens tussen dat tere groen schemeren nog een paar oude verkleurde bladeren… En ik vraag me weleens af.. houdt die boom hen vast of klampt het blad zichzelf vast… Sommige bladeren lijken van geen opgeven te weten tot op zekere dag ook zij moeten loslaten. Ik weet: als het laatste blad valt, is de zomer nabij.

Bomen lijken op mensen….Je hebt types, die heel gemakkelijk kunnen loslaten. Zonder moeite veranderingen accepteren en niet of nauwelijks achterom kijken. Anderen hebben tijd nodig, heel veel tijd soms, om los te laten en te wennen aan nieuwe omstandigheden… Soms blijven ze zó lang “staren op wat vroeger was”, dat ze niet eens merken dat er ongemerkt een nieuw seizoen is aangebroken… een nieuwe fase vol beloften en kansen…

Mensen lijken op bomen. Ze groeien, bloeien, dragen vrucht… Hun leven wordt getekend door de seizoenen..Onverbiddelijk, maar altijd hoopgevend. Wie – soms na een lange winter van strijd en pijn – durft los te laten, zal ontdekken dat de zomer ongemerkt nabij is gekomen.

Dorothée van Leer.

Reacties zijn gesloten.