Over ‘De Heilige Mis’ en over de Eucharistie

Tweede Vaticaans Concilie: Herbronning

Op 11 oktober 1965 is een belangrike datum toen werd het Tweede Vaticaans Concilie is geopend. Een gebeurtenis, die toentertijd ongehoord veel in beweging heeft gebracht zowel binnen als buiten de kerk. De betekenis van deze kerkvergadering, die met tussenpozen tot eind 1965 zou duren, kan nauwelijks worden overschat.

De tijd was rijp om de kerk ook bij die tijd te brengen, het zogenaamde aggiornamento, terwijl dat op een dusdanige manier gebeurde, dat er vooral gebruik werd gemaakt van herbronning. In concreto betekende dat het gebruik maken van de Heilige Schrift en van de werken van de Kerkvaders voor de onderbouwing en beargumentering van de beslissingen

Grote omslag: met het gezicht naar het volk

Eén van de meest zichtbare en in het oog springende veranderingen voltrok zich op liturgisch gebied en wel met het centrale sacrament van de kerk. U weet wat ik bedoel, als ik zeg dat de mis niet meer met de rug naar het volk werd opgedragen door de priester, maar wordt gevierd met het gezicht naar de mensen door diezelfde priester.

Dat betekende een hele cultuuromslag en vele andere zaken kwamen ook aan het schuiven.

Overigens betekent dit niet het definitieve afscheid van de mis met de rug naar het volk. Deze ritus bestaat nog steeds in onze kerk als een bijzondere, toegestane vorm om te vieren, die zich eerder in een ruimere be-langstelling mag verheugen dan in die van des-interesse of onverschilligheid.

Onderscheid vervaagt wat te veel en te vaak

Zolang ik werkzaam ben als priester in het parochie-pastoraat hoor ik met enige regelmaat het volgende zeggen: “Bedankt pastoor, voor de mooie mis”.

Dat is op zich natuurlijk prettig misschien, maar de werkelijkheid is ook in dit geval iets ingewikkelder. Ik hoor het namelijk ook zeggen na wat voor viering dan ook: na een doopviering, een huwelijksviering zonder Eucharistie of na een andere liturgische plechtigheid. Met andere woorden: overal wordt het woordje mis opgeplakt en veel vaak dus volkomen onterecht. Verder kennen we ook het bekende verschijnsel, dat het verschil tussen een Heilige Mis ofwel Eucharistieviering enerzijds en Woord- en Communieviering anderzijds niet wordt onderkend of herkend.

Beleid van bisdom: Eucharistisch centrum

Ook vanuit de staf van het bisdom wordt gewerkt aan een verdere  positionering en het onderstrepen  van  de

viering  van  de  Eucharistie als zijnde van levensbelang voor de kerk en haar geloofsleven en voor de parochie en haar individuele gelovigen. Het aanwijzen van verschillende Eucharistische centra is daarvan een duidelijk voorbeeld.

Voor ons is dat – zoals bekend – de Peperbus in Zwolle, de plaats waar elke zondag op een vast tijdstip de heilige Eucharistie wordt gevierd, een kompas om op te varen, zogezegd voor wie wil.

Om allerlei misverstand op te helderen, om onbekend-heid die onbemind maakt en om onze kennis uit te breiden willen we parochiebreed stilstaan bij de viering van de Eucharistie, haar betekenis en haar wezen. Daarbij ook aandacht voor de wijze van communiceren, waarbij die onder één gedaante wordt voorgeschreven.

Reacties zijn gesloten.