Onze prachtige dochter

Mijn ouders zijn verdrietig soms,
want ik, ik ging terug naar boven
en ze vinden het best wel lastig vaak
om in het hiernamaals te geloven.

Dus stuur ik haar een zonnegroet
of blaas zachtjes door der haar
en als ze het even lastig heeft,
dan sta ik voor haar klaar.

Als ze slaapt, dan streel ik zacht haar wang
en fluister zachtjes in haar oor,
wees jij voor de dood nou maar niet bang,
ik wacht wel op je hoor.

Neem jij de tijd voor je eigen leven,
haal alles eruit wat het je biedt,
wordt sterker van je levenservaring
en overkom zo je verdriet.

Op de dag dat jij je reis gaat maken
naar het land waar ik nu ben,
zal ik op je wachten bij de hemelpoort
en zal je alles laten zien wat ik hier al ken.

Dan sluit ik je in mijn armen pap en mam,
dan wordt het één groot feest
en gaan we verder waar we waren opgehouden,
want ik ben nooit echt weg geweest

Ingezonden door N.G. Veenhuizen – Lelystad

Reacties zijn gesloten.