Kennismaking Ton Huitink

Huitink-installatie-1Huitink-installatie-2Huitink-installatie-3Huitink-installatie-4

Met ingang van 1 juni jongstleden heeft onze aartsbisschop mij benoemd als pastoor van drie parochies. Ik wil me graag even aan u voorstellen. Ik ben geboren in Semarang (Ind) 1957. Toen ik 7 maanden was zijn wij als gezin naar Nederland gekomen. Het was voor de Nederlands-Indische mensen niet langer veilig in Indonesië. In Nederland aangekomen hebben wij eerst enige tijd in een pension in Amsterdam gewoond. Mijn vader werkte in Maarssen en al spoedig verhuisden wij dan ook daar naartoe. In Maarssen ben ik opgegroeid. Een toen nog klein dorp aan de Vecht. Inmiddels is het dorpje uitgegroeid tot een middelgrote gemeente met de nieuwbouwwijk Maarssenbroek. Ik ben in Utrecht naar school gegaan. Op mijn 16e ben ik als priesterstudent naar het seminarie van de missionarissen van Millhill gegaan in Roosendaal. Daar heb ik na 3 jaar theologie en filosofie een stagejaar in Nairobi, Kenya gedaan. Na het jaar in Kenya besloot ik te stoppen met het seminarie. Ik wilde toch geen priester worden (zo dacht ik toen). Gestopt met de studie en weer thuis gaan wonen in Maarssen bracht met zich mee dat ik een baan moest vinden. Dat werd al snel duidelijk: Gemeentepolitie Utrecht. Niet omdat ik graag bij de politie wilde werken, maar omdat men mij daar had uitgenodigd om te solliciteren op een functie bij de toenmalige Technische Opsporing en Herkenningsdienst (TOHD). De afdeling waar toen de Technische recherche, Criminele inlichtingdienst en Herkenningsdienst onder waren gebracht. Na een opleiding bij Binnenlandse Zaken ben ik aan de slag gegaan. Wat door mij aanvankelijk als een tijdelijke baan werd beschouwd bleek uiteindelijk een carrière van 21 jaar te zijn geworden. In die jaren heb ik mij naast het reguliere werk intensief beziggehouden met het politie vakbondswerk als bestuurder van de Algemeen Christelijke Politiebond (ACP).


Daar heb ik gewerkt van begin jaren ’80 tot en met mijn vertrek bij de politie, die inmiddels Regio Politie Utrecht was geworden, tot ik eind 2001 het korps verliet om tot priester te worden gewijd. Mijn eerste benoeming was in de net gefuseerde Thomas a Kempis parochie. Ik werd daar begeleid en ingewerkt door collega pastoraal werkster Marie Jose Dusseldorp. Bijzonder mooie jaren waren dat. Ik was ook zwaar teleurgesteld toen ik na 3 jaar werd gevraagd de pastoorsbenoeming te aanvaarden in Doetinchem e.o. met als opdracht: fusie van 8 parochies. Dat hebben we als pastoraal team, parochiebesturen en parochianen in 4 jaar tijd gerealiseerd en zo ontstond de Maria en Laurentius parochie. Mijn laatste officiële daad was mijn handtekening zetten onder de notariële akte van fusie. Ik had inmiddels weer een verzoek van de bisschop ontvangen om nu naar Baarn, Soest en de Biltse parochies te gaan. Met als opdracht: u raadt het al: fusie van 8 parochies. Dit keer verliep de feitelijke fusie in rapper tempo en konden we na ruim een jaar het fusiedocument tekenen bij de notaris. Inmiddels bereikte mij opnieuw het verzoek van de bisschop om weer een nieuwe benoeming te aanvaarden. Ditmaal in Utrecht stad. Ik had het prima naar mijn zin in de parochie en wilde eigenlijk niet weer verhuizen. U snapt het vast wel. U weet echter ook dat het je als priester belooft om trouw en gehoorzaam te zijn aan de bisschop. Uiteindelijk heb ik opnieuw ingestemd met die benoeming. Opdracht: de drie parochies met 13 samenvoegen en kerkgebouwen verkopen. Dit laatste kwam erbij, omdat reeds mijn voorganger het besluit had genomen om in een van de parochies 5 van de 6 kerken te sluiten. Geen lekker begin, kan ik u vertellen. Ik heb getracht eerst en vooral kennis te gaan maken met de parochianen en het sluitingsbesluit wat op te rekken.


Uiteindelijk zijn inmiddels van de 13 kerken 5 gesloten en/ of verkocht en is er een bestuur voor ieder van de drie afzonderlijke parochies. Dat heet ‘Personele unie’. De parochies en zijn niet opgeheven en ze hebben alle drie hetzelfde bestuur. Toen de aartsbisschop mij begin maart van dit jaar vroeg om opnieuw een nieuwe benoeming te aanvaarden viel het mee heel erg zwaar om hierop positief te antwoorden. In trouw en gehoorzaamheid heb ik dat toch gedaan. Ik kan niet overzien waar iemand nodig is. Ik kan niet ontkennen dat het me nog steeds niet helemaal lekker zit, maar ik begin toch met vertrouwen en vreugde aan deze nieuwe benoeming. Ik heb voor mijn installatieviering bewust lezingen gekozen die betrekking hebben op mijn hoop en vertrouwen in de toekomst. We moeten ons wenden tot de kern van bestaan als geloofs . Daarin is de navolging van Christus en Zijn kerk alles bepalend. Met elkaar delen is meer dan geld en goed gezamenlijk delen, maar bovenal het verlangen om meer gelijkvormig te worden aan Hem. Dat is niet een taak van de priesters en pastores alleen, nee dat wordt van ieder van ons gevraagd. Daarover moet het volgens mij in de geloofs ten diepste gaan. Wat maakt dat wij Rooms-Katholiek zijn? Welke consequenties hebben onze doop en ons vormsel voor ons persoonlijk en voor ons als gemeenschap? Het zijn spannende vragen die het aangename en sociale overstijgen, zonder afbreuk te willen doen aan de ontmoeting die ook op dat niveau van belang is. Samen met u allen wil ik hierover graag van gedachten wisselen. Ik doe mijn best om daarvoor de tijd te nemen.

Pastoor Ton Huitink

Huitink-installatie-5 Huitink-installatie-6 Huitink-installatie-7

Reacties zijn gesloten.