Een eindje meelopen

Mens ben je met andere mensen. Daarom word je in andermans leven betrokken, in diens goede en kwade dagen alsof je nog niet voldoende had aan jezelf.

Die ander komt ongevraagd op je weg, zoals de ge-wonde op de weg van de barmhartige Samaritaan. Deze wordt door de situatie opgeroepen om een eindje met die mens mee te lopen. Hij doet dat ook en wordt geprezen.

Je kunt er ook opzettelijk worden bijgehaald. Mensen bellen om raad, ze komen er zelf niet uit: ‘Wat moet ik doen?’ Ze vragen om een eindje mee te lopen, luisterend en pratend om de dingen op een rij te krijgen en tot een eigen beslissing te komen.

Je ontvangt kennisgeving van geboorte, huwelijk en jubileum en andere feestelijke aangelegenheden. Meeleven wordt min of meer verwacht.

Een eindje meelopen wordt soms ook gevraagd, als de situatie duister is en alle zon verdwenen, bij tegenslag en verlies, bij verdriet en rouwverwerking. Een dringende vraag naar een levende praatpaal. Een mens, die van harte gezelschap biedt.

Dan wordt er echt iets van je gevraagd, Vooral als dat eindje het laatste eindje is van de levensweg: een zieke in zijn sterven begeleiden. Dat is een zwaar beroep. Je wordt tot op je fundamenten aangesproken, op je geloof in het leven, op je hoop op de toekomst. Daarom deinzen mensen hiervoor terug. Ze negeren de vraag of lopen er met een grote boog om heen.

Als je het aandurft, ook dat laatste eindje met iemand mee te lopen, dan gebeurt er vaak een wonder. De rollen worden omgekeerd.

Je ontmoet een diep geloof, een moedige overgave, een onschokbaar vertrouwen in de verrezen Heer. Het wordt meer ontvangen dan geven. Je komt er gesterkt en gerijpt vandaan.

Reacties zijn gesloten.