Diaken André van Boven

AndreVanBoven
Diaken André van Boven nieuwe vogel in de volière…

Een nieuwe vogel in de volière van de samenwerkende parochies Het is een regenachtige vrijdagmiddag vlak voor Kerstmis. Diaken André van Boven, onze nieuwe collega in het pastoraal team, heeft zojuist gesproken met een makelaar. Samen met zijn vrouw Carolien is hij van plan om in Lelystad te gaan wonen. Zij hebben er al goed rondgekeken en een paar woningen gezien die in de smaak vallen.

André is druk bezig om zijn werkzaamheden in de parochie Sint Willibrordus af te ronden en van de parochianen afscheid te nemen. Die parochie omvat 13 kleine geloofsgemeenschappen ten zuidoosten van Arnhem, ook bekend als de Liemers. Daar is hij in 2012 neergestreken na 14 jaar in de gemeenschappen van de OLV van Amersfoort parochie te hebben gewerkt. Over zijn tijd in de parochie Sint Willibrordus spreekt André met waardering en dankbaarheid. Toch was voor hem en zijn vrouw Carolien de tijd aangebroken om verder te trekken en de bisschop te laten weten beschikbaar te zijn voor een nieuwe benoeming. Zijn verzoek liep mooi parallel met de nieuwe benoeming van pastoraal werkster Evelien Reeuwijk. Waar pastoraal team en parochiebesturen niet op hadden durven hopen, werd toch bewaarheid toen vicaris Cornelissen melding maakte van de benoeming van een nieuwe collega in het pastoraal team.
Onze nieuwe collega is graag bereid om via parochiebladen iets te vertellen over wie hij is maar vooral over wat hem beweegt. Maar een duffe opsomming van alles wat hij tot nu toe heeft gedaan, lijkt hem niet interessant. André zoekt graag de verdieping en houdt ervan om beelden te gebruiken. Zijn komst naar onze parochies omschrijft hij dan ook als: ‘een nieuwe vogel in de volière’. Hij komt binnen in een voor hem nieuwe omgeving, waar reeds allerlei vogels rondvliegen. Over en weer zal het tijd vragen om aan elkaar te wennen. Uiteindelijk hoopt André zijn plek te vinden.

Op mijn vraag of en hoe hij zich heeft voorbereid op deze nieuw benoeming in het pastoraat antwoordt hij: ‘Helemaal niet’. In de loop van de jaren heeft hij geleerd hoe goed het kan zijn om ergens blanco aan te beginnen. Dat kan ook, want altijd is er innerlijk dat stevige anker van zijn geloof in God.

Terugkijkend op zijn tijd in het pastoraat vertelt André dat er in zijn gezin een verschuiving heeft plaats gevonden. In de Amersfoortse tijd en in het begin van de tijd in de Liemers waren de drie dochters nog erg jong. Inmiddels zijn ze alle drie het huis uit en studeren in het midden van het land. Hierdoor is er voor hem en zijn vrouw Carolien een nieuwe levenssituatie ontstaan.

Een belangrijke drijfveer en motivatie voor André’s werk, komt voort uit een verlangen om dienstbaar te zijn. Hij hoopt het licht van de liefde van God, die hij zelf heeft ontvangen, door te geven. Dat impliceert dat er keuzes gemaakt moeten worden. Daar waar het licht reeds volop brandt, is extra verlichting niet nodig. André probeert op het spoor te komen van de plekken waar het donker is en het licht moeilijk toegang krijgt. Die gevoeligheid voor wat nodig is, dat zal zijn kompas zijn. André wil graag met de mensen op weg gaan om samen te delen in de vreugde van de boodschap van Christus.

Met de komst van André zijn er drie diakens actief in onze contreien. Diaken van Boven neemt de plaats in van de voltijd pastoraalwerker. Het is voor de parochianen goed om te weten hoe ze hem kunnen aanspreken. André zegt niet bijzonder formeel in elkaar te zitten. Hij kiest er niet voor om ‘pastor’ te worden genoemd. Liever ‘diaken’ of, na wat meer vertrouwd te zijn, met de voornaam.

Niet onbelangrijk is de vraag hoe André naar de toekomst kijkt van de drie parochies. Vanuit het pastoraal team is hem nadrukkelijk gevraagd om op het terrein van geloofsverdieping en catechese initiatieven te nemen. Hij ziet goede mogelijkheden om het goede nieuws van Christus door te geven en levend te houden. Hij is ervan overtuigd, dat die blijde boodschap de kerkelijke krimp of groei te boven gaat. Eerst en vooral gaat het om de inhoud, de rest komt daarna wel.

Tijdens onze kennismakingsgesprekken heeft André aangegeven dat er in het vieringenrooster wat hem betreft geen rekening hoeft te worden gehouden met een vrij weekend. Hij leeft vanuit de vreugde om in de liturgie voor te gaan en wordt er ook door gevoed. André vindt het spannend en inspirerend: wat de liturgie ons aanreikt, mag gedeeld worden en een plek krijgen in het leven van alledag.

Dat dit gesprek vlot verliep, lag niet alleen aan
het feit dat ondergetekende en André elkaar al lange tijd kennen. André van Boven is gemakkelijk in de communicatie. Hij luistert en formuleert goed.

Toen ik André tenslotte vroeg: ‘Welke kwaliteiten neem je mee?’ antwoordde hij: ‘Dat hou ik graag nog even geheim!’ Wij zullen daarom als collega-pastores, bestuurders en parochianen nog wat geduld moeten hebben. We zullen elkaar gaandeweg beter leren kennen. Met dit ‘geheim’ sluiten we ons gesprek af en begeven we ons weer naar Zwolle en Zevenaar. Buiten regent het nog steeds en het blijft guur in Oostelijk Flevoland. Maar met vreugde en vertrouwen gaan we samen de toekomst tegemoet.

Pastoor Ton Huitink

Reacties zijn gesloten.