Verslag Eilanddagen 2018

21 APRIL 2018 te Biddinghuizen

Aanwezig:
Gespreksleider: drs Andries Govaart.
Team: Pastoor Hans Boogers, Pastor Jaap Scholten, Pastor Evelien Reeuwijk.
Parochianen: 20 personen

Evelien heet alle aanwezigen welkom en geeft het woord aan Andries Govaart. Onze gespreksleider voor vanavond. Andries deelt het boek:
“Hoor onze stem” uit, een partituur met liturgische muziek op zijn teksten.

Omdat we voor de vesper niet terecht kunnen in de kerkruimte waar het koor Bel Canto aan het oefenen is, wordt met de aanwezigen overlegd hoe wij van deze vergaderruimte een liturgische ruimte kunnen maken. We maken een kring in het midden door de tafels weg te schuiven en het centrum van de kring aan te kleden met een kleine verhoging, een kleedje en een brandende kaars (spontaan aangeboden door Ina die altijd een kaars bij zich heeft). Verder wordt er een schilderij neer gezet. De Bijbel wordt in het midden bij de kaars neergelegd.

Wij bidden het avondgebed uit het Klein getijdenboek. Zingen de hymne van pag., 34 uit het boek: “Ik weet wie ik vertrouwen mag” en bidden daarna psalm 135, achter op het avondprogramma.

Daarna is er een responsorie, een meditatie waarbij je, zonder te oordelen naar het schilderij moet kijken. Het schilderij zou dan op een bepaald moment terug moeten kijken. De meditatie wordt afgesloten met een titel of woord, hardop of in gedachten. Er komen zeer verschillende reacties op het schilderij en we bidden daarna samen het Magnificat.

Voor de meeste aanwezigen zijn de getijdenvieringen (de liturgie van de uren) onbekend. De viering is bedoeld om te ervaren dat er vele soorten van liturgie zijn. Het blijkt dat het mede daardoor uitmaakt hoe je een liturgie ervaart. Daarna worden de tafels weer in vergaderstand terug
gezet.

Evelien neemt nu de leiding over en toont een diapresentatie van de verschillende kerken in onze parochie. Er wordt geïnventariseerd of de
deelnemers de diverse kerken kennen en hoe ze dan deze (kerk)ruimtes ervaren.

Andries gaat verder en vraagt naar de diverse ervaringen met liturgie en wat het getijdenboek voor mensen betekent. Er zijn diverse meningen
– samen bidden is mooier
– alleen bidden is soms gemakkelijker
– vreemde rituelen zijn moeilijk te begrijpen
– rusten en stiltes zijn wezenlijk belangrijk maar moeten niet te lang duren. Er zijn verschillende vormen van liturgie met elk een eigen invulling van ruimte, voorganger en vormen van gebed en gezang.

Na de pauze is er een discussie in groepjes. Leidraad voor het gesprek in de groep zijn 3 vragen:

1. Spiritueel: Zijn er momenten in de concrete liturgie waarin tot bidden komt, waarin je wordt uitgedaagd of bemoedigd, waar je in contact komt met de grond van je bestaan of met de Eeuwige of waarin je verbondenheid met elkaar voelt?

2. Evaluatief: Wat vind je de sterke kanten van de liturgie die je viert: voorgangersperspectief en deelnemers perspectief? Waar sta je kritisch tegenover wat betreft de concrete liturgie: diverse perspectieven.

3. Praktisch: Wat zijn kanten/elementen in de concrete liturgie die vragen om versterking, ondersteuning, zorg?

De ervaringen worden daarna in de grote groep gedeeld. Andries geeft commentaar op de dingen die naar voren worden gebracht en geeft verbeter- en aandachtspunten. Zoals bijvoorbeeld dat als er een communie-lied is, dit gezongen dient te worden tijdens de communiegang.

Evelien besluit de bijeenkomst met een dankwoord aan Andries en alle aanwezigen. Er is helaas niet over een nieuw jaarthema gesproken, doordat het geplande programma voor de zaterdag vervalt in verband met te weinig aanmeldingen. Dus het jaar thema van dit jaar: “Woorden en daden” gaat nog een jaar mee. Er kan nog heel wat worden gedaan.

Iedereen wordt nog uitgenodigd voor een drankje en een bitterbal.

Bedevaart Kevelaer 16/17 Augustus 2018

Tot 15 juli a.s. kunt u zich opgeven voor de bedevaart naar Kevelaer. Het thema van dit jaar is: “Met Maria op zoek naar vrede”.

Met gemiddeld 30 pelgrims zijn we de afgelopen 4 jaar vanuit de Norbertusparochie, samen met de bijbehorende parochies en een deel van ons pastoresteam op bedevaart naar Kevelaer geweest. In Kevelaer mogen we alles bij Maria neerleggen. Bij haar vinden we houvast, troost en wordt onze ziel geraakt. We mogen dit in augustus ook weer meemaken in de mooie kerken. En ook belangrijk: ‘s avonds en tussendoor is er ontspanning, waarbij de saamhorigheid groot is!

Gaat u mee?

Er liggen brochures en opgaveformulieren in de kerk.
Voor informatie over het programma, de kosten of opgave kunt u contact opnemen met het secretariaat.

Santiago de Compostella

Er is nog een plaatsje vrij, dus wie nog mee wil neem contact op met pastor Evelien Reeuwijk.

Op bedevaart naar Banneux ?

Ook dit jaar gaan we weer naar Banneux. Banneux, de bedevaartplaats in de Belgische Ardennen. Het is de plaats waar Maria in 1933 is verschenen aan Mariette Beco. Nu hoor ik u al zeggen: maar dat is niets voor mij, ik heb al genoeg aan mezelf. Juist tegen u wil ik zeggen: het is goed om nu me te gaan. Dit is juist wel iets voor u. We gaan vijf dagen, met een arts, verpleegkundigen, brancardiers en vele vrijwilligers in ons midden, om het u zo aangenaam mogelijk te maken. U hoeft niet te sjouwen met uw koffer. Indien u dat wenst wordt u geholpen bij het in- en uitstappen, met het eten en drinken en met het naar bed gaan. In Banneux zijn er voldoende rolstoelen en rollators aanwezig. En dat alles voor een prijs van €305, =.

U stapt in uw eigen regio in de bus. Alles wordt voor u geregeld. Als u dat wenst gaat er iemand met u mee om een kaarsje op te steken of voor het kopen van een souvenirtje.

In die vijf dagen volgen we een compleet pelgrimsprogramma. Elke dag een Eucharistieviering. Maar ook het bidden van een kruisweg, de viering met handoplegging en samen naar de Bron gaan, de weg die Maria wees aan Mariette Beco en samen hulde brengen tijdens de lichtprocessie. We gaan met eigen priesters, zodat alle vieringen in het Nederlands zullen verlopen. Telkens met onze eigen groep mensen. Wordt het u even te veel, dan doet u gewoon even niet mee. Er is voldoende tijd voor ontspanning. U bent daar vrij in.

Wij gaan van 25 t/m 29 mei, maar ook van 31 augustus t/m 4 september. Er zijn mensen die elk jaar meegaan. Ook zij nodigen u van harte uit.

U kunt verdere inlichtingen krijgen of zich opgeven bij de plaatselijke propagandist: Herman Kemerink Ridder Zwederlaan 32 Zwolle 8042 CC tel:. 038-4220294 Of bij de secr. Van Banneux comité Bert Elferink Deurningerstraat 21 7561 RN Deurningen tel: 074-7370100.

De tweedaagse bedevaart is op zaterdag 29 en zondag 30 september 2018. Voor deze bedevaart bedragen de kosten met 2 personen op 1 kamer: € 140,00 p.p.. Wilt u een kamer alleen dan kost het € 160,00 per persoon. Een annuleringsverzekering is mogelijk, kosten 2 persoonskamer € 9.00 en voor eenpersoonskamer € 10.65.

Het overnachtingshotel Schaepkens van St.Fijt Valkenburg. Bezoek aan Mariagrot. De schnitzel op de terugreis met koffie en brood kost € 10,00 p.p.

Ook hier opgave en of inlichtingen: bij de plaatselijke propagandist.

Herman Kemerink, Ridder Zwederlaan 32 8042 CC Zwolle tel: 038-4220294

Bedevaart naar Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo

Op vrijdag 6 juli zijn wij voornemens om een bedevaart te organiseren naar het heiligdom Onze Lieve Vrouw ter Nood. Het heiligdom in Noord- Holland is de grootste Mariale bedevaartplaats in Nederland. De geschiedenis van het Heiligdom gaat terug tot het eind van de 14e eeuw. In die tijd vond een boer op zijn land een Mariabeeld. Hij nam dit mee naar huis, maar op miraculeuze wijze keerde het terug naar de plaats van vinding. Rond dezelfde tijd raakte een schip in nood voor de kust ter hoogte van Heiloo. In zijn nood bad de schipper tot God. Hij hoorde boven het gebulder van de golven en het geraas van de wind een heldere vrouwenstem die zei: ‘Als ge mij gaat eren zal de wind gaan keren’. De schipper herkende de stem van de Godsmoeder en beloofde zich voor haar verering in te zetten. Veilig aan land gekomen kwamen de beide verhalen bij elkaar en de plaats voor de bouw van de Genadekapel was daarmee gevonden. Uit 1409 is er een document bewaard in het archief van het Aartsbisdom Utrecht dat spreekt over de ‘capelle in de banne van Heiligenloo’.
In de voorhof van de Genadekapel bevindt zich een put met heilzaam water. Tijdens de Reformatie werd de kapel verwoest en de put gedempt met puin van de kapel. In 1713, ten tijde van veepest, welde met kracht water op vanonder het puin. De geschiedenis leert, dat de dieren die dronken van dit water de veepest overleefden.

Programma (onder voorbehoud)

Rond half 8 willen we vertrekken met de bus naar Heiloo. (Afhankelijk van het aantal mensen dat mee wil, zullen we meerdere opstapplekken aanwijzen).

Ca 10.00 uur aankomst op het heiligdom Koffie en/of thee.
10.30 uur Eucharistieviering in de Bedevaartkapel (voorgangers zijn het pastoraal team van onze parochies)
12.30 uur Lunch bij de zusters in het Klooster (direct grenzend aan het heiligdom. Een kleine 10 min. lopen. Prima te bereiken met rolstoel en/ of rollator)
13.30 uur Kruisweg
15.30 uur Retour met de bus naar huis.

De kosten bedragen bij deelname van 60 personen € 36,- p.p. Dit bedrag is inclusief een lunch en een kopje koffie bij ontvangst. Als u het leuk vindt, geef u dan op bij het secretariaat van de Thomas a Kempisparochie: 038-460 98 60 (op werkdagen ’s morgens bereikbaar) of secretretariaat@parochie-thomasakempis.nl. (Na betaling van uw deelname is uw reservering definitief. Bij onverwachte verhindering zal er geen restitutie van het bedrag plaatsvinden.)

Heel graag tot dan,
Het pastoraal team

Alleen is maar alleen…

Een mens is een sociaal wezen, zeggen de sociale wetenschappen. Een mens wordt pas mens door de omgang met anderen. Vanuit een gelovig perspectief is dat maar ten dele waar. Want een mens wordt een mens door de omgang met anderen, maar met name doordat de mens in verbinding staat met God. Pas dan kan een mens worden zoals hij of zij bedoeld is. “Delf mijn gezicht op’, zingen we dan ook in de liturgie. Vanaf het prilste begin is een mens verbonden met een ander mens. Als baby met zijn of haar moeder, als kind met ouders of pleegouders. Als adolescent met vrienden en is de schoolomgeving vaak de belangrijkste toetssteen om te bepalen wie of wat we zijn. Anderen opzoeken, met hen in verbinding blijven is in een mensenleven een soort menselijke oerdrift.

Die gezamenlijkheid, die verbinding met elkaar vormt ook de basis van onze geloofsgemeenschappen. We versterken elkaar en zoeken elkaar op in Gods Naam. In gezamenlijkheid vieren, leren en dienen wij onze schepper God. In verbinding in en door de Heilige Geest mogen we tot geloof komen. Mogen we groeien in geloof. Ieder op zijn eigen wijze en met zijn eigen kwaliteiten. Die verscheidenheid, die gezamenlijkheid van zoveel verschillende gelovige mensen is mij dierbaar. Maar waarom hebben we dan de neiging om ons af te wenden zodra het gaat om andere geloofsgemeenschappen? Waarom houdt onze natuurlijke neiging op bij de deur van een kerkgebouw? Ik bedoel, als wij als mens al zo’n aanleg hebben om naar anderen te reiken, waarom kunnen we dan zo moeilijk verder reiken naar elkaar over de grenzen van onze kerkgebouwen heen? Waarom is het zo lastig om ons open te stellen naar elkaar toe (geloofsgemeenschappen onderling) om samen verder te gaan, als Rooms katholieken gelovigen onderweg? In het afscheidsinterview vertelt pastoor Hans Boogers dat hij het werken in de huidige parochies ervaart als een hele andere manier van pastoor zijn waar hij tot op de dag van vandaag aan moet wennen. Hij is meer op afstand, ervaart weinig verbinding zoals dat vroeger meer het geval was. En daarbij: iedere geloofsgemeenschap blijft het liefst op zichzelf.

In het tijdschrift Vieren (01-2018), zegt de hoofdredacteur Gerard Rouwhorst (professor aan de theologische universiteit Tilburg) daarover: ‘we kunnen ervoor kiezen om vast te houden aan de eigen nestgeur en eigen gewoonten [….]herkenbaarheid en homogeniteit kunnen prettig zijn, maar meestal betaal je er een hoge prijs voor. Het wordt al gauw benauwd en je gemeenschap wordt bedreigd met uitsterven vanwege zuurstofgebrek.” Misschien dat we in onze tijd wat meer mogen luisteren naar onze natuurlijke aandrang en naar elkaar reiken en de verbinding zoeken. Anderen verwelkomen….andere gelovigen zoals Jack Steeghs vertelt, andere vormen van geloof en andere manieren van pastoraat en kerk-zijn.
Want stel dat we het niet doen of kunnen; alleen is maar alleen…..

Evelien Reeuwijk

Afscheid van onze ‘Lachende pastoor’

Het kwam als een donderslag bij heldere hemel, zo verwoordde één van de vice-voorzitters van onze parochies Theo Leferink het bericht dat onze pastoor Hans Boogers op korte termijn onze parochies gaat verlaten. Pastoor Hans Boogers heeft, op verzoek van kardinaal Eijk, een benoeming geaccepteerd in de stad Utrecht. “Veel te snel gaat hij weg”, zei een parochiaan in Lelystad deze week. “Zo jammer!” Tijd om eens te horen hoe pastoor Hans Boogers zijn periode in onze parochies heeft ervaren.

Hoe lang bent u in de drie parochies pastoor geweest?

In oktober 2011 ben ik benoemd als pastoor van de Thomas a Kempis parochie. Die bestond toen nog uit 8 kerklokaties. Het pastoraal team bestond uit 5 pastores, 1 parochiemedewerker en 2 onbezoldigd diakens. Vrij snel na mijn aantreden bleek dat er grote financiële problemen waren en daar moest natuurlijk wat aan gedaan worden. Samen met een werkgroep hebben we gewerkt aan een oplossing; bezuinigen op gebouwen en op het pastoraal team. Om die reden hebben we ook de Verrijzeniskerk in 2014 gesloten. Ik vind het nog steeds jammer dat we toen niet de mogelijkheid hebben gehad en gekregen om verder te werken aan de toekomst van onze parochie door het samenvoegen van geloofsgemeenschappen. Nu is er alleen maar bezuinigd op pastorale krachten waardoor de werkdruk groot is geworden, zeker gezien het grote gebied waarin we nu werken. In de loop van 2013 kwam de vraag of wij, als pastoraal team, de H. Nobertusparochie onder onze pastorale zorg wilden nemen. Het pastoresteam bestond uit Jan Vernooij en Anne Marie Swater, maar zij gingen binnen afzienbare tijd met emeritaat (hoe snel kan het gaan in de tijd. Jan Vernooij is inmiddels overleden). En in de loop van 2015 kwam ook het verzoek om de H. Christoffel parochie aan onze zorg toe te vertrouwen. We hebben het als team samen opgepakt. Maar het is een hele verandering gebleken in de rol en de manier waarop ik pastoor ben. En dat is tot op de dag van vandaag voor mij wennen. Ik kom op de verschillende kerkplekken maar heel weinig waardoor de afstand tot de parochianen groter is geworden. Gelukkig blijven we, als kleiner team, pastorale zorg bieden. Op die momenten kan ik heel nabij zijn. Ons kernteam bestaat nu nog uit 3 pastores, aangevuld met priester-assistent Theo van der Sman die werkzaam is in alle drie de parochies, parochiemedewerker Jeanne Gerretzen en twee onbezoldigde diakens Fokke van Dalen en Michael Buijkx die met name werkzaam zijn in de Thomas a Kempis parochie. In de jaren dat ik pastoor ben, heb ik afscheid moeten nemen van Hans de Vries, Harm Kerdijk, Jan Vernooij, Anne-Marie Swater en Hans Schoorlemmer. En Jaap Scholten mogen begroeten. Ik ben pastoor mogen zijn in een parochiële verandering van 8 naar 18 geloofsgemeenschappen. Met 9 pastores naar 3 in ons huidige kernteam, Jaap Scholten, Evelien Reeuwijk en ik.

Veel veranderingen in een relatief korte tijd, 7 jaar.
Hoe heb je dat ervaren?

Als bijzonder boeiend. Onze kerk is in beweging, in verandering. Er vindt een ‘vergrijzing’ plaats. Je ziet dat gemotiveerde vrijwilligers al vele jaren mee werken aan onze parochies maar dat er voor hen geen vervanger gevonden kan worden. Op beperkte wijze vinden we nog nieuwe mensen die bijv. in een locatieraad zitting willen nemen. Er is nauwelijks aanwas vanuit jongeren, ook al hebben we daar jaren veel aandacht en inzet aan gegeven om dat te stimuleren. Ik denk dat we op een kantelpunt staan. In die zin vind ik het boeiend om te zien hoe wij als geloofsgemeenschappen die verandering vorm gaan geven. Want de belangrijke vraag voor de toekomst is: wat brengt ons samen als gelovigen? Hoe kunnen wij als geloofsgemeenschap Christus uit blijven dragen? Pastores, de pastoor, is een schakel in dat proces geworden, niet meer het middelpunt. De geloofsgemeenschap zelf is voor een heel groot deel verantwoordelijk. Wij zijn immers allemaal leerlingen van het ene lichaam van Christus.

Wat vind je in het pastoraat het fijnste om te doen?

Ik ben een mensen-mens. Ik houd ervan om mensen nabij te zijn zoals in het vieren van de liturgie, in de Eucharistie, bij een uitvaart, in de sacramenten en in ontmoetingen ‘onderweg’. Een bijzondere betekenis voor mij heeft het sacrament van de zieken. Het vertrouwen dat je dan vaak aan mensen mag geven raakt mij elke keer weer opnieuw. De consequentie van de opschaling is dat ik als pastoor meer op de achtergrond van de parochianen raak. Tegelijkertijd verwachten de parochianen nog wel dat wij pastores de rol vervullen die er ooit was. Dat botst. En dat vind ik niet altijd makkelijk ook al omdat ik in mijn hart dit ook nog graag zou willen geven. Maar die tijd is echt definitief voorbij. Misschien is het net als mijn naamgever Johannes de Doper zegt in het evangelie van onze Heer: ‘Ik moet kleiner worden en Christus groter’.

Wat vind je moeilijk, lastig?

Mijn ervaring in het proces van kerksluiting is dat het voor veel mensen lastig is om over de grenzen van hun eigen geloofsgemeenschap heen te kijken. Maar ook in parochies waar nog geen kerken gesloten zijn, zijn mensen geneigd op zichzelf te blijven, alles bij het ‘oude’ te willen houden. Ik vind het ingewikkeld om mensen mee te krijgen in het mee denken aan een kerk van de toekomst, terwijl die er eigenlijk nu al is. Veel parochianen zijn geneigd zich af te wenden van de veranderende situatie. Ze zien hun gelovige zusters en broeders eerder als tegenstander dan als medegelovigen van hetzelfde lichaam van Christus. Maar alles bij het oude laten kan echt niet meer. Het is voorbij, we dienen verder te gaan. En we hebben iedereen nodig om de blijde boodschap naar de toekomst uit te dragen! Dat zou onze leidraad moeten zijn. Maar hoe krijg je die boodschap werkelijk over het voetlicht? Dat vind ik lastig.

Zijn onze drie parochies verschillend en kan je die benoemen?

Onze parochies zijn geen eenheid. Elke geloofsgemeenschap op zichzelf is al geen eenheid, de verschillen binnen een gemeenschap en binnen parochies is aanwezig. Maar dat is toch hetzelfde als toen bij de leerlingen van Jezus. Ook zij waren onderling zo verschillend dat het niet altijd makkelijk is geweest. Denk bijvoorbeeld maar aan de komst van Paulus. Maar wat ik hoop is dat we in al die verscheidenheid ook werkelijk plaats kunnen bieden aan nieuwe mensen, die met hun talent mee willen doen. Toen we de Verrijzeniskerk hebben gesloten in 2014 , moesten de parochianen op zoek naar een andere ‘thuisplek’. We hebben samen met hen alle kerkplekken laten zien en ervaren, zijn er met een bus naar toe gegaan. Ze zijn uitgewaaierd. Maar ik hoop zo dat het gelukt is voor velen van hen. Want laten we eerlijk zijn, dat is de lakmoesproef voor elke geloofsgemeenschap. Kan je mensen opnemen en sta je open voor nieuwe inbreng of ben je een gesloten systeem met vaste plaatsen in de kerk en vaste afspraken voor de koren. Dat geldt voor al onze geloofsgemeenschappen.

Wat wil je ons meegeven/ wat wens je ons toe?

Dat ieder haar of zijn geloof blijft voeden in het samen vieren, dienen, handelen, ontmoeten. Dat we durven te veranderen in het vertrouwen dat Christus bij ons is. In mijn nieuwe parochie Utrecht kom ik ook in een veranderingsproces, een proces van minder kerken. De vraag daar is hoe we als kerk present kunnen zijn op een vitale en aansprekende wijze voor de samenleving in Utrecht. Er is een pastorale visie ontwikkeld die gedeeld is met alle parochianen onder de titel ‘Blijf bij ons Heer’. Deze uiting van geloof wens ik ons allen van harte toe.

Pastor Evelien Reeuwijk

PS: De benaming van pastoor Hans Boogers als ‘de lachende pastoor’, heb ik in de afgelopen weken uit de mond van vele parochianen mogen optekenen.

Pastoor Hans Boogers heeft zijn laatste viering op 3 juni, Sacramentsdag, om 15.00 uur, in de tuin van de R.K. H. Stephanus, Eiland 22 te Hasselt.
U bent van harte welkom dit mee te vieren.

Van het bestuur

Pastoorswisseling

In de bestuursvergadering van 17 mei heeft het bestuur op informele wijze afscheid genomen van pastoor Boogers en op plaatsen waar pastoor Boogers afgelopen periode voor de laatste keer voorging, hebben ook de geloofsgemeenschappen afscheid van hem genomen. Het formele afscheid was op 3 juni in Hasselt. Wij bedanken pastoor Boogers voor zijn positieve inzet voor onze parochie en wensen hem succes en veel werkplezier in Utrecht.

Op vrijdagavond 15 juni is in de Ludgeruskerk in Dronten de installatiebijeenkomst van pastoor Huitink. Evenals pastoor Boogers is hij benoemd tot pastoor van de parochies Norbertus, Christoffel en Thomas a Kempis. Wij wensen hem succes en veel werkplezier in onze parochies. Een uitnodiging voor de installatiebijeenkomst treft u elders aan dit parochieblad.

In dit nummer van De Oversteek treft u tevens een interview aan met pastoor Boogers en voor het komende nummer staat een interview met pastoor Huitink gepland.

Bescherming persoonsgegevens
+
Op 25 mei is in de EU de Algemene Verordening Gegevensbescherming (AVG) van kracht geworden. De katholieke kerk moet ook aan de regels van deze wet voldoen. Een wet die de privacy van persoonsgegevens regelt. Wel geldt voor de kerk een latere ingangsdatum. Op allerlei fronten wordt in de kerk gewerkt om aan deze wet te kunnen voldoen. Zo wordt het huidige softwarepakket Navision voor de ledenadministratie en de boekhouding vervangen door twee andere pakketten en moeten de gebruikers aan strenge voorwaarden voldoen. De wet gaat echter verder dan alleen de administratie van gegevens. Het raakt ook de wijze waarop in het parochieblad of op de website over iemand gepubliceerd wordt. Het bisdom geeft in een onlangs ontvangen brief het volgende aan, dat:
· het zorgvuldig omgaan met persoonsgegevens de kern is van elk privacy beleid. Persoonsgegevens van parochianen worden zoveel mogelijk in de beveiligde digitale omgeving van de ledenadministratie verwerkt. Het doorgeven van deze gegevens aan instanties of personen buiten de RK-kerk is nooit toegestaan.
· Het verwerken van gegevens van RK-leden is toegestaan. Als iemand lid is van de RK-kerk dan is van de betrokkene geen toestemming nodig als de gegevens worden verwerkt om contact met de leden te onderhouden, voor een goede organisatie van de gemeenschap en voor het uitvoeren van haar kerkelijke opdracht. Gebruik van persoonsgegevens voor een activiteit die niet door de parochie zelf wordt georganiseerd, is niet toegestaan.
· Als parochiebestuur is het belangrijk inzicht te krijgen in wat de AVG voor de huidige werkwijze betekent. Wat hierbij kan helpen is het maken van een overzicht welke verwerking van persoonsgegevens plaats vinden. Denk daarbij hoe wordt omgegaan met het publiceren van foto’s en van beeldmateriaal. Voor het publiceren van een foto of beeldmateriaal waar iemand herkenbaar opstaat, is altijd goedkeuring van de betrokkene nodig. Voor het maken of publiceren van een foto van een kind jonger dan 16 jaar is altijd vooraf schriftelijke goedkeuring van een ouder of wettelijke vertegenwoordiger nodig.

Het parochiebestuur vraagt de redacties van de website en van De Oversteek na te gaan wat de AVG voor hen betekent. Dezelfde vraag wordt ook aan locatieraden en de pastoraatsgroepen gesteld. Het bisdom komt ook nog met concrete uitwerkingen van praktijkvoorbeelden.

Eilanddagen

De Eilanddagen zijn dit jaar helaas beperkt gebleven tot alleen de vrijdagavond. De aanmelding voor de zaterdagbijeenkomst viel tegen zodat besloten is die niet door te laten gaan. Voor de vrijdagavond was Andries Govaert uitgenodigd. Gesproken is over de verschillende ervaringen met vieringen van de liturgie, wat de zondagmorgen met je doet en of het belangrijk is je thuis te voelen in jet ‘eigen’ gebouw.? Deze ervaringen werden daarna in de grote groep met elkaar gedeeld. Door het niet doorgaan van de zaterdagbijeenkomst konden de onderwerpen helaas niet verder uitgewerkt worden. Besloten is om het jaarthema van dit jaar ook volgend jaar te gebruiken.

Frédérique Molendijk en Peter Dekker

Sam Sam popconcert

Op dinsdagavond 26 juni 2018 geeft Popkoor Jeans with Beat uit Lelystad een benefietconcert, waarvan de opbrengsten geheel ten bate komen van SamSam, een particuliere voedselbank. Het doel van de inzamelingactie is de aanschaf van een auto, waarmee SamSam de boodschappen uit de Plus in de wijk Botter en de Jumbo in Lelystad Centrum kan ophalen en naar een uitgiftepunt kan brengen. Daar kunnen gezinnen hun boodschappen dan ophalen. SamSam werkt met ongeveer 15 vrijwilligers die zich belangeloos inzetten voor ca. 75 gezinnen. Deze gezinnen kunnen qua inkomen net niet aankloppen bij een reguliere voedselbank, zij worden dan doorgestuurd naar SamSam.
Het repertoire van Jeans with Beat bestaat uit voor iedereen herkenbare vlotte, vrolijke popsongs, balades en medleys van de jaren 60 tot heden, zowel Nederlands- als Engelstalig. Dankzij de medewerking van de Petruskerk in de wijk Botter te Lelystad, is het mogelijk om de grote kerkzaal te gebruiken, waar de akoestiek fantastisch zal klinken!
Vanaf 19.00 uur staat de koffie en thee klaar. U komt toch ook genieten van Jeans with Beat én tegelijkertijd het goede doel steunen? Een kaartje kost slechts € 5,– p.p.
Het concert begint om 19.30 uur en zal rond 21.30 uur eindigen.

Locatie is de H. Petruskerk, Botter 39 05 te Lelystad.
Kaarten zijn on line te koop via: samsamlelystad@gmail.com.
Er zijn 2 verkooppunten, nl. bij de Groene Zus en aan de deur van de Petruskerk.

——————————————————————————————————————————
SamSam is een lokaal initiatief en een (voedselbank)organisatie gericht op de inwoners van Lelystad.
Onze doelgroep bestaat voornamelijk uit mensen die “tussen wal en schip vallen”. Een paar voorbeelden:
Zij kunnen net niet bij de reguliere voedselbank terecht omdat zij een paar euro onder de streep te veel overhouden. (Het meest schrijnende voorbeeld is 0,4 eurocent).
Officiële papieren om in aanmerking te komen voor bijvoorbeeld huur- en/of zorgtoeslag ontbreken.
De financiële lasten zijn zo hoog dat er geen boodschappentas overblijft.
De reguliere instanties zijn soms traag, werken langs elkaar heen, documentatie raakt zoek, waardoor aanvragen en afhandeling in het officiële circuit lang, te lang duurt.
Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Ten gevolge van bovenstaande omstandigheden ontbreekt voldoende financieel vermogen om zelfstandig te kunnen functioneren in onze maatschappij.

Wij krijgen bijna alle mensen doorverwezen via de officiële instanties of door kerkelijke organisaties. Zij kennen samsam allemaal.
Onze cliënten worden vanuit medemenselijkheid en met respect voor ieders bestaan en invulling van het leven behandeld en geholpen.
Wij monitoren hun persoonlijke situatie met als doel dat zij zo snel mogelijk weer op eigen kracht kunnen functioneren. Hulp is in principe voor een half jaar en kan na evaluatie verlengd worden.

Samsam functioneert zonder eigen inkomsten.
Dat betekent dat wij een groot team aan vrijwilligers hebben die dagelijks bij supermarkt Plus Postma en bij de Jumbo in het centrum het eten aan de datum mee mogen nemen.
Alle gezinnen krijgen 1x per week een gratis voedselpakket. Niemand betaalt voor het eten. Het is absoluut tegen onze principes dat eten dat wij gratis ontvangen uit de supermarkten zouden aanbieden tegen een geldelijke vergoeding.

De enige bijdrage die wij vragen is een vergoeding van € 2.50 voor de onkosten die onze vrijwilligers maken. Zij stellen hun auto ter beschikking om te rijden. Zij openen hun huis één of meerdere malen per week om de cliënten te ontvangen en hen te voorzien van hun voedselpakket.
Heeft iemand echt niet de € 2,50 dan hoeft dat niet betaald te worden.

Voorts sparen we van deze bijdragen voor uitzonderlijke situaties. Zo hebben we laatst een gezin kunnen helpen met het aanvragen en verkrijgen van een paspoort. Er was geen geld om dat te betalen maar zonder paspoort was het gezin illegaal in het land. Oftewel stateloos. Zonder status geen uitkering, zorg en huurtoeslag.
We sparen van deze € 2,50 en houden hier een kerstfeest van, dat 21 december vorig jaar plaatsvond. Mensen krijgen dan ook een kerstpakket, waar uiteraard ook niet voor betaald hoeft te worden.

Samsam verdient nul euro aan de cliënten. Dat is absoluut tegen onze principes.

Met vriendelijke groet,

Betty Meijer
SamSam

Een man met een missie

Een man met een missie

Geplaatst door: René Grotenhuis in Columns, Kijk- en luistertip, René Grotenhuis 13 april 2018

Het binnenkerkelijk gebeuren is niet zo interessant, schrijft René Grotenhuis. Maar soms ontkom je er niet aan. Zoals recent bij een personeelswisseling in het bisdom Utrecht, waarbij een pril proces van opbouw en vertrouwen werd verstoord. De Utrechtse bisschop Eijk is ontegenzeggelijk een man met een missie. Maar van missionarissen zou hij kunnen leren “dat hun missie begon met luisteren en begrijpen en zich laten raken door de mensen voor wie ze wilden werken.”
Door René Grotenhuis
De Duitse predikant en theoloog Dietrich Bonhoeffer schreef in 1944 in een van zijn brieven uit de gevangenis dat de kerk alleen maar betekenisvol is omdat ze een zending heeft in de wereld. Zelfs als die wereld, zoals in de tijd van het nazisme duidelijk was, geen enkele belangstelling voor of boodschap heeft aan de christelijke kerk, dan nog is de kern van haar opdracht de blijde boodschap te verkondigen. De kerk, zo scheef Bonhoeffer, is geen religieuze vereniging.
Net als Bonhoeffer ben ik van mening dat de kerk er niet voor zichzelf is. Het is geen muziekvereniging of sportvereniging waar leden elkaar treffen om met elkaar muziek te maken of te sporten als het hoogste doel van de vereniging. De kerk is er om deze wereld, Gods wereld, rechtvaardiger en heilzamer te maken in een niet aflatende inspanning om het koninkrijk Gods zichtbaar te maken
Binnenkerkelijke ontwikkelingen
Om die reden heb ik in deze blogs de afgelopen jaren niet vaak geschreven over binnenkerkelijke ontwikkelingen. Ik vind het binnenkerkelijke gebeuren vaak niet zo interessant. Er lekt mij altijd teveel energie weg in de binnenkerkelijke discussies over het ambt of kerkelijke herstructurering.
Maar nu ontkom ik er toch niet aan iets te zeggen over de overplaatsing die kardinaal Eijk heeft verordonneerd in zijn bisdom. Pastoor Huitink wordt na nog geen drie jaar overgeplaatst van Utrecht naar Zwolle en de pastoor van Zwolle komt naar Utrecht. Ik schrijf erover omdat ik de afgelopen drie jaar nauw betrokken ben geweest bij de vorming van een nieuwe stadsparochie in Utrecht om daarmee nieuw elan te ontwikkelen en invulling te geven aan de opdracht van de katholieke gemeenschap voor de stad: het ging er niet om de inkrimping van de katholieke kerk als religieuze vereniging te managen, maar om een nieuw antwoord te vinden op de uitdaging die we hebben als kerk voor de stad.
Terwijl net de eerste fase achter de rug is en een eerste beleidsplan drie weken geleden is gepresenteerd, wordt het proces doorbroken door een personeelswisseling. Niets ten nadele van zijn opvolger, maar zo’n ingreep op dit moment doorbreekt hoe dan ook het opbouwproces dat in gang was gezet. Terwijl in de afgelopen drie jaar langzaam vertrouwen was gegroeid dat dit proces iets goeds op zou kunnen leveren, ontstaat nu nieuwe onzekerheid. Met parochianen en parochiebestuur is daarover geen overleg geweest en er is geen analyse gemaakt van het proces in de stad. De vraag of een personeelswisseling nu het goede moment is, heeft geen moment een rol gespeeld in de beslissing.
Het bericht van deze personeelsruil kwam kort nadat ik vernam dat de pastoor van Arnhem intreedt bij de augustijnen in België. Naast de roeping tot het kloosterleven en zijn eerdere ervaringen met de augustijnen, schrijft hij: “Ik heb ook gemerkt dat onze bisschop geen agenda heeft voor de ideeën die ik heb. Ik heb me daarom beraden op mijn eigen roeping en gekozen om in te treden.”
Bekering
Kardinaal Eijk laat voortdurend blijken dat hij een man is met een missie, bedoeld om de katholieke kerk op het juiste spoor te krijgen en om haar te redden van afglijden in onduidelijkheid en half-bakken geloof.
Ik moet daarbij vaak denken aan de missionarissen die ik in mijn periode als directeur van Cordaid gesproken heb. Bijna allemaal vertelden ze mij het verhaal van hun eigen bekering. Ze vertelden hoe ze volgestopt met opdrachten en ideeën en overtuigingen naar Afrika, Azië of Latijns-Amerika gingen om daar de mensen te leren over ontwikkeling en het geloof, maar hoe ze zelf bekeerd werden. Ze ontdekten de waarde en de betekenis van de mensen tot wie ze gezonden waren. Ze leerden hun traditie en cultuur verstaan, hun beleving van God en de geschiedenis. Hun missie begon met luisteren en begrijpen en zich laten raken door de mensen voor wie ze wilden werken. De waarde van de boodschap en de traditie die ze meebrachten, kon pas daarna van betekenis zijn.
Er is veel in de traditie van 2000 jaar christendom dat de moeite waard is om te bewaren en over te dragen. Maar dat kan alleen met succes en duurzaamheid als er eerst geluisterd wordt, als het levensgevoel van deze tijd begrepen en verstaan wordt inclusief de wens om afscheid te nemen van de kerk van de laatste twee eeuwen.