Blog van een pastor (archief)

Beste lezers/bezoekers van onze website,
Met enige regelmaat hoor ik mensen om mij heen vragen: wat doet nu eigenlijk een pastor? Meer dan eens aangevuld met het grapje: mijn kind wil ook graag past(o)r worden…. Dan hoeft ze alleen op zondag te werken!
Het is ook waar dat veel parochianen in onze katholieke kerk de pastores steeds meer op afstand ervaren. Ze bedoelen daarmee dat er elke week een andere pastor de vieringen verzorgt. Daarmee is de mogelijkheid en de kans veel kleiner geworden om een band op te bouwen met een en dezelfde persoon zoals dat vroeger natuurlijk wel het geval is.
Vandaar dit initiatief…. Eigenlijk heeft het een tweeledig doel.
Als eerste om wat meer bekendheid te geven aan het dagelijks werk van een van uw eigen pastores, en als tweede de mogelijkheid, via onze website, met elkaar in contact te blijven. Ik heb mij voorgenomen om met enige regelmaat (het voornemen is een maal per week op een vrijdag) u mee te nemen in dat wat er speelt binnen onze parochie en waar ik mee bezig ben geweest. Ik lees heel graag uw reacties op mijn blog tegemoet, tot gauw….

Pastor Evelien

Blog 22 april 2016

Afgelopen week had ik een eet-afspraak met een oude vriend van mij. Lang geleden hadden we de afspraak al gemaakt want zo gaat dat immers als beiden het ‘druk’ hebben met ons gezin, ons werk en met van alles en nog wat. Helaas moest ik de afspraak afzeggen in verband met een uitvaart. Met enige schroom en met een schuldig gemoed appte ik hem om af te zeggen. “ Ja, ik ken dat van vroeger thuis”, zei hij toen ik hem daarna belde. “Mijn vader moest ook vaak afzeggen door wat er speelde in zijn gemeente.” Zijn vader was een aimabele man en een betrokken en goede dominee die o.a. mij heeft gezet op het pad van de theologie. “Het is ook je taak mensen bij te staan, te begeleiden, met hen op te trekken en er voor hen te zijn. Ik begrijp dat,” vervolgt mijn vriend. Nou…dat zou mooi zijn als het nu nog zo kon zijn! In vroegere tijden had je als dominee of past(o)or 1 parochie. Wat meestal inhield 1 geloofsgemeenschap met 1 kerkgebouw. Je kon nabij zijn met jouw parochianen. Het aantal parochianen was te overzien. Je wist wie zij waren en de past(o)or kwam met enige regelmaat op de koffie. (Of dat altijd door iedereen op prijs werd gesteld, laat ik in het midden..) Je kón daardoor ook nabij zijn en optrekken met hen die dat even nodig hadden. Hoe anders is het nu, in onze parochies! Als pastores bedienen we inmiddels 3 parochies met 18 kerkplekken en 19 geloofsgemeenschappen. Ik ken maar een beperkt aantal mensen in al die gemeenschappen. Om te weten wat er zoal speelt hebben we (gelukkig) de pastoraatsgroepen en de coördinatoren… Maar om te zeggen dat ik de mensen ken die het nodig hebben, hen op eigen initiatief nabij kan zijn… nee. Ik weet het vaak niet eens. Wel als zij het aangeven en erom vragen natuurlijk. Maar negen van tien keer heb ik er geen weet van. Eigenlijk, in het beeld dat mijn vriend schetst van zijn vader de dominee als spil van de gemeenschap, dan sta ik eigenlijk aan de zijlijn. Soms voel ik mij het meisje met de zwavelstokjes…. Maar ik wil zo graag dat het ook in onze tijd mogelijk is. Dat mensen iets van die ‘ouderwetse’ nabijheid ervaren. Ik wil eigenlijk nog zo heel graag helemaal onderdeel zijn van de geloofsgemeenschap en er voor mensen zijn op belangrijke momenten die van waarde voor hen zijn. Ook al zijn dat er inmiddels 19! Het moeilijkste is om te erkennen dat dat niet gaat! Dat ik als pastor van nu misschien nog wel dezelfde instelling en ideeën heb over wat pastoraat is als de dominee/past(o)or van toen, maar dat de ‘werkplek’ nu toch wel iets veranderd is ten opzichte van toen. En dat kost tijd! Veel tijd…..Mijn vriend en ik hebben een nieuwe afspraak gemaakt. Ik durf nu echt niet te bellen als er weer iets tussenkomt omdat ik mij verplicht voel en nabij wil zijn…..

Blog 22 maart

Onze kerk verandert. Afgelopen week was de presentatie van het onderzoek naar de kerkelijkheid en religiositeit van Nederland. Daaruit komt naar voren dat het percentage mensen dat zich betrokken voelt bij een kerk nog steeds kleiner wordt. Dat geldt ook voor het percentage mensen dat onze kerken bezoeken. Eigenlijk niets nieuws, ik merk het elke week in onze vieringen en zie de moeite van mensen om de kerkbalans nog enigszins op peil te houden! Toch kan dit niet voorkomen dat er steeds minder geld binnen komt… maar of alle mensen echt begrijpen wat dit inhoudt, is maar de vraag.
Afgelopen week was ik op bezoek bij een dame, geboren ongeveer 10 jaar voor de Tweede Wereldoorlog. Een dame die de afgelopen periode in haar leven veel heeft meegemaakt en klaagde over het feit dat ‘de kerk’ het mooi laat afweten om naar haar om te zien.
Deze dame heeft verwachtingen van haar kerk die komen vanuit een tijd dat er in onze kerk nog veel mensen kwamen. Dat er genoeg priesters waren, soms zelfs met 2 a 3 kapelaans. Die kwamen op bezoek bij mensen. Die wisten wat er zo allemaal speelde binnen ‘hun’ parochie. En toen dat allemaal iets minder werd, waren er genoeg vrijwilligers die het van hen overnamen.
‘ Het is een schande dat ik helemaal geen bezoek van de kerk gehad heb’, zegt deze dame tegen mij. En ze heeft gelijk. Ik zou graag willen dat er nog genoeg mensen waren… dat we konden putten uit een reservoir van mensen die klaar stonden om dit prachtige werk te doen! Dat we nog steeds konden voldoen aan haar verwachting! Ik knik, en laat haar ongenoegen over me heen komen. Want wat heeft het voor zin om haar te vertellen dat ‘de kerk’ veranderd is. Dat we moeten roeien met de riemen die we hebben, en dat zijn er niet veel! ‘Kom je nog eens even bij mij aan?’, vraagt ze als ik opsta om weg te gaan. Ik beloof nog een keer langs te komen, over een tijdje. En vertrek in de overtuiging dat ik haar nogmaals ga teleurstellen omdat zij denkt dat dit waarschijnlijk al volgende week zal gebeuren….Zucht…..

12 maart 2016

Tijdens mijn opleiding is het door verschillende docenten zo vaak benoemd: de valkuil van een pastor is om altijd ‘te willen helpen’, om te ‘pleasen’, zoals dat tegenwoordig in goed Nederlands heet. Dat geldt nog meer voor vrouwelijke pastores, blijkt uit een onderzoek. Waarom dat nou precies is, is mij nog niet helemaal duidelijk geworden. Ook ik ben deze week weer in die valkuil gestapt… met open ogen en weloverwogen, dat wel. Na er even een weekje tussenuit geweest te zijn, is er veel om op te pakken. De parochiebladen van de Norbertusparochie en de Thomas a Kempisparochie, resp. De Oversteek en De Navolging Vandaag, moeten er uit. Voor De Oversteek is dat nu een hele toer! Er zijn (nog) geen vrijwilligers die de redactie willen vormen na het opstappen van het vorige redactieteam. Dat maakt dat veel werk gedaan wordt door de pastores zelf. Echt leuk werk om te doen….! Maar of dat nou de taak is van een pastor, ik denk het niet. Maar hoe vind je iemand die het ook leuk vindt om te ordenen, sorteren, overzichtelijk aan te leveren en inhoudelijk mee te denken? Van diverse kanten hoor ik mensen zeggen dat het tegenwoordig zo moeilijk is om mensen te krijgen voor functies en werkzaamheden. Dat je nog de meeste kans maakt als je hen persoonlijk benadert. En dan nog blijft het moeilijk! “Mensen hebben het al zo druk en melden zich echt niet zomaar aan”, zei iemand van de week nog tegen mij. “ Ik ben bij mensen langs geweest, maar zelfs dan zeggen ze “Nee”. En dan heeft het mij ook weer mijn vrije avond gekost! Om moedeloos van te worden.” , vertelde deze meneer. Om te vervolgen met: “Wij zijn toch een geloofs-gemeenschap. Iedereen is verantwoordelijk om dat te dragen en door te zetten. Dat kan niet op de schouders van steeds dezelfde mensen rusten….”
Een waar woord. Maar tot het zover is, en er nieuwe mensen zijn om te helpen dragen, ‘please’ ik voort. Omdat ik het te belangrijk vind om zomaar mee te stoppen. Omdat ik er in geloof. Omdat het (gelukkig) voor zoveel mensen van betekenis is….

Pastor Evelien


Blog 4 maart 2016

Zoals mijn collega Evelien Reeuwijk vorige week al liet weten, neem ik het stokje deze week van haar over om een blog te schrijven.
Het was een heftige week, die vanaf vorige week vrijdag geheel en al in het teken stond van het overlijden van pastor Jan Vernooij.
Onze gedachten en gebeden waren afgelopen zondag bij hem tijdens de vieringen waarin ik voorging en zoals ik later hoorde, in alle vieringen die zondag in onze parochie.
Verdriet om zijn toch nog te snelle overlijden en verdriet omdat hij maar zo kort van zijn welverdiende pensioen heeft mogen genieten.
Vandaag 4 maart hebben we in een volle H. Kruiskerk zijn leven gevierd en hem in handen gelegd van de goede God. Het was een mooi afscheid. Mooi was het ook dat er meerdere zangers en zangeressen uit onze parochie meezongen met de cantorij van Het Brandpunt, Jan’s thuiskerk in het Amersfoortse.

Deze week hebben we de Eilanddagen verder voorbereid. Het programma kreeg vaste contouren en zodra we weten wie er allemaal meedoen, kunnen de uitnodigingen verzonden worden. De Eilanddagen zijn dit jaar op vrijdagavond 22 en zaterdag 23 april. Begeleiding is in handen van Hermen van Dorp van de KIM en van collega pastoraal werker Ria Doornbusch, die ons bezielend mee zullen nemen in de taak die de diaconie voor onze parochie ook is. Zeker goed om met elkaar over na te denken in het door onze paus uitgeroepen H. Jaar van barmhartigheid.
Deze week stond voor mij ook in het teken van De Oversteek. Pastor Reeuwijk is op voorjaarsvakantie met haar gezin, dus ik bood aan stand-in te zijn. Dat leverde iets meer werk op dan ik vooraf voorzien had, maar ik hoop dat het leidt tot weer een mooie editie van onze Oversteek. Deze keer in het teken van Pasen.
Want het Paasfeest komt steeds naderbij. Komend weekend is het alweer halfvasten.
Ofwel zondag Laetare zo u wilt. Verheugt u, de Veertigdagentijd is op de helft. Pasen komt in zicht!

En dan rest er voor mij tot slot van deze week de schone taak om mijn vieringen van aankomende zondag verder voor te bereiden. In Swifterbant gaan we het spotlight zetten op de vastenactie voor Burundi en in Dronten ga ik voor samen met pastor Theo van der Sman. We mogen weer een geweldige groep communicanten presenteren. We nemen alvast een voorschot(je) op de Eerste H Communie die plaats vindt op 8 mei.

Kortom het was een volle afwisselende week, met vreugde maar vooral ook verdriet.
Maar zoals Anton Vernooij in de viering ten afscheid zei: toen Jan stierf was het nog winter, maar vandaag is het al lente, die een belofte inhoudt van nieuw ontluikend leven. Een mooi vooruitzicht, hoewel, als ik naar buiten kijk sneeuwt het volop!
Geduld is zulk een schone zaak!
Mijn directe vooruitzicht is een weekje vakantie. Op 15 maart ben ik weer present!

Pastor Anne-Marie Swater


Blog 25 febr 2016

Sinds 1 januari jl. draagt het pastoraal team (in gezamenlijkheid, zoals dat zo mooi heet) de pastorale verantwoordelijkheid voor de parochie Heilige Christoffel. Dat zijn 5 kerkplekken in het Steenwijkerland (Kuinre, Oldemarkt, Steenwijk, Steenwijkerwold en Vollenhove). Ons gebied is (erg?) groot geworden. Toen ik een kleine 10 jaar geleden begon als pastor, bestond mijn parochie alleen uit de Thomas a Kempis. Dat wil zeggen, alleen uit de kerken in de stad Zwolle en Hattem. Vlak daarna kwamen de kerkplekken in Kampen, IJsselmuiden en Hasselt erbij en werd het samen de Thomas a Kempisparochie XL. Toen kwam per augustus 2013 de samenwerking met het pastoresteam van de Norbertus parochie (Noord Veluwe en Oostelijk Flevoland) en recent dus de parochie H. Christoffel. In relatief korte tijd veel veranderingen: in parochies en werkgebied, maar ook in de collegiale samenstelling van ons pastorale team!
Nieuwe kerkplekken en nieuwe mensen met nieuwe en andere gebruiken. Altijd een uitdaging om die weer eigen te maken. Om thuis te komen op de plekken waar je mag vieren en pastoraal mag zijn. De tijd nemen dat mensen ook jou leren kennen, ook al gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen dat die tijd steeds minder beschikbaar komt. En natuurlijk zijn er dan verassingen, positief en negatief …. Eén waar ik de afgelopen week erg blij van word, is bijvoorbeeld de werkgroep gezinsvieringen in Oldemarkt. Ik mocht met hen de komende palmzondag viering voorbereiden. Wat een enthousiasme en wat een betrokkenheid. Via Youtube ontvang ik filmpje van liedjes die het koor kan gaan zingen. Die passen binnen de viering en die dan ook nog ingestudeerd moeten worden !… Heerlijk om te ervaren dat deze vrouwen er zelf ook blij van worden. Ik ben erg benieuwd hoe het gaat worden op palmzondag in Oldemarkt, maar gezien het enthousiasme van deze vrouwen, kan het bijna al niet meer stuk. In ieder geval niet meer voor mij!
Deze week stond in mijn agenda ook de oecumene centraal. Eerst door het afscheid van dominee Erwin de Fouw, predikant van de Lutherse kerk in Zwolle. Afgelopen zondag was zijn afscheidsviering. De kerk is niet groot, maar het was tot aan de nok toe (letterlijk!) gevuld. Ik wens Erwin een mooie toekomst toe op zijn nieuwe plek en voor deze prachtige kerk in Zwolle een waardige opvolger. Niet in de minste plaats voor de (vruchtbare) oecumenische samenwerking in Zwolle. Tweemaal per jaar vieren we samen, in de gebedsweek voor de eenheid van de christenen en in de vredesweek. Mooie vieringen die met veel liefde en aandacht worden voorbereid. Maar naast de liturgie is ook de pastorale, persoonlijke aandacht voor elkaar. Met enige regelmaat komen de ‘ 7 zusters in de Heer’ samen om te praten, te leren en samen te eten. (Emeritus) Predikanten van verschillende protestantse kerken, gevangenis-, ziekenhuis- en parochiepastores. Ieder met haar eigen verhaal, ieder met haar eigen geloof. Boeiend om met deze vrouwen de gezamenlijkheid van ons christelijk geloof te delen maar ook de verschillen te ervaren en te zien. Bijzonder waardevol en inspirerend! Maar inhoudelijk kan ik er natuurlijk niet verder op in gaan  …

Volgende week zal mijn collega pastor Anne-Marie Swater de blog schrijven. Mocht u vragen en/of opmerkingen hebben, dan lees ik ze heel graag! Tot volgende week…., oh nee, over 2 weken!

Pastor Evelien Reeuwijk


Blog van een pastor, 21 februari

Woensdag 10 februari is de vastentijd aangebroken. Zoals ik afgelopen week in mijn overweging van afgelopen weekend heb gezegd, is dit traditioneel een periode van soberheid en gebed; van inkeer en bezinning. In Lelystad hebben we afgelopen zondag de internationale viering gevierd met dit thema: vasten. Een koor uit Burundi olv John en het international gelegenehidskoor olv Bonita Klinge hebben ter ondersteuning van de liturgie prachtig gezongen. Ik had het nog niet eerder meegemaakt. Maar het is echt een aanrader voor iedereen! Niet alleen de viering, maar zeker ook de kleding uit de landen van herkomst en… niet te vergeten, de heerlijke hapjes aan het eind van de viering bij de koffie! (Ja, dit mag, want elke zondag in de vastentijd is het ‘klein pasen!’) Maar ik was bijna te laat! Overal even napraten met verschillende mensen en toen bijna te laat om iets te proeven van al die lekkernijen. Maar heel lief, ik kreeg het laatste beetje aangereikt door 2 kinderen die dit al zagen gebeuren. Een tip voor een volgende keer .
En toen… toen was het werkelijk vasten voor mij!! Dus: inkeer en bezinning, stilte en gebed, dat alles was op mij van toepassing! En niet eens door mijn eigen keus! Mijn stem was geheel verdwenen. En juist dan merk je hoeveel je eigenlijk met je stem doet. Hoe makkelijk en eigenlijk zonder nadenken je ‘werkt’ met je stem. Voor een pastor erg lastig om mee om te gaan….zoals bijvoorbeeld op dinsdagmorgen, dan hebben wij altijd pastoraal team vergadering. Of de frustratie over de afspraken met mensen die ik beloofd heb te bezoeken deze week. Mensen die het echt even nodig hebben dat er naar hen wordt omgekeken. En dan kan je niet bieden wat je eigenlijk zo heel graag zou willen……Dat vind ik erg lastig om mee om te gaan. Maar aan de andere kant zie je ook mooie dingen gebeuren. Mensen gaan je anders benaderen. Ze gaan plotseling ook zacht praten of hellen helemaal naar je over om echt hun best te doen om je te horen. Er gaat een zekere clementie van hen uit. Een mededogen. En bepaalde rust die ik anders meestal niet zo mag ervaren.
Je zou bijna zeggen,’ dan maar geen stem meer’. Maar nee! Ik ben blij dat ik nu, aan het eind van de week weer gewoon kan praten. Een tikje hees en ‘zwoel’ misschien, maar ik kan weer iets zeggen.
En voor de mensen die ik deze week had willen bezoeken, ik probeer echt nu deze week te komen!

Pastor Evelien


12 februari 2016Afgelopen week begon met een carnavalsviering in de basiliek in Zwolle. Een viering waar ik altijd blij van word. De kerk was helemaal gevuld met mensen in passende kledij voor het moment. Ik sprak een mevrouw die net gehuldigd was om haar kledij, en werkelijk ze was prachtig! Gekleed in een soort Renaissance stijl, donderrood en zwart met een zwarte kanten masker… eigenlijk had ik een foto moeten maken van haar. Maar dat doe je toch niet zo makkelijk in een kerk. Samen met diaken Fokke van Dalen hebben we de 14 carnavalsverenigingen mogen welkom heten in het mooie Sassendonk en hebben we, samen met de Zwolse Polle o.l.v. Jan Bos en het projectkoor, uit volle borst gezongen ter ere van onze God.
Maar niet iedereen kan meer naar een kerk komen. Vandaar dat we (pastoraal team) een heel schema hebben van vieringen in diverse verzorgingshuizen in onze drie parochies. Dit keer was het mijn beurt in de Fermate in Zwolle, gelegen naast de alweer sinds september 2013 gesloten Verrijzeniskerk. In een mooie verzorgde ruimte hebben we samen mogen vieren en daarna koffiedrinken en elkaar verhalen horen.
Maar ook de mindere kanten van het leven, kwamen deze week voorbij: een oud collega die zo ziek is dat hij weet dat zijn leven binnenkort gaat eindigen; een dame op leeftijd, zo betrokken en altijd aanwezig in onze kerken maar die nu eigenlijk niet zo goed meer voor zichzelf kan zorgen. Ik hoop dat ook op zulke momenten er iets van Gods Geest aanwezig mag zijn om hen te steunen en kracht te geven…
En natuurlijk: Aswoensdag. Het begin van de 40-dagentijd! Dit jaar mocht ik het vieren in de Jozefkerk samen met dominee Nelleke Eygenraam van de Adventskerk. Leuk om samen voor te gaan, dat doe ik bijna nooit! En nog leuker omdat het een oecumenische viering was…. Het was een mooie en gedragen viering. Getekend met het askruisje gingen wij huiswaarts vastbesloten om in navolging van Christus 40 dagen te vasten.
Nu is er geen vaste vorm voor het vasten meer. Alles is goed zolang het gericht is op God en op de andere mens (wereldwijd). Ik heb mij voorgenomen geen wijn meer te drinken en minder te eten. In ieder geval geen ‘luxe’ dingen. Tot nu toe gaat het goed… maar dat is waarschijnlijk ook omdat ik de griep heb gekregen. Precies op een dag, speciaal voor pastores, dat in de boerderij bij de Norbetijnen in Hierden Ad de Keyzer kwam spreken over zijn nieuwe boek en grote passie: Bach. Aan de hand van de Mattheuspassion nam hij ons mee in de spirituele manier van het lezen noten, maten en bijzondere accenten. Ik kan geen instrument spelen, hoewel ik ooit begonnen ben met een blokfluit, maar het was erg boeiend en prachtig om te horen en te zien hoe Bach het gecomponeerd heeft. Maar helaas… ziek naar huis.
Morgen de internationale viering in Lelystad om 11.00 uur en de aftrap van de vastenaktie dit jaar in de Norbertusparochie. Ik zie er naar uit!
Het is toch wel erg lang geworden. Maar misschien omdat het de eerste keer is….
Tot volgende week!

Pastor Evelien

Blog van een pastor